1. ۱یک جهانند زیر این افلاککام پر زهر و خانه پر تریاک
2. ۲تا دلت زیر چرخ گردانستهرچه زی تو بدست نیک آنست
3. ۳برگذر زین سرای هزل و هوسپای طاوس ساز و مهد مگس
4. ۴آدمی زیر طبع کی شایدچار حمّال مرده را باید
5. ۵دل اگر میل سوی خود کردیداد کم کرده خوی دد کردی
6. ۶کس ندیدی چنو یکی غمّازگرچه زر سوی او نمودی راز
7. ۷کم نشین تا مقامر و غمّازکه برهنه‌ات کنند همچون راز
8. ۸گرچه خود نیست در سرای مجازخام دست و دغا ده و کم باز
9. ۹ای بسا رنگهای او دیدهپس غرورش به جهل بخریده
10. ۱۰با غرورش مباش هیچ قرینکه برهنه‌ت کنند ز دولت و دین
11. ۱۱چار طبع اندرین دو رکن و سه حدز اوّل کار تا به روز لحد
12. ۱۲کرم را از ظهور نبود بودکه بسوزد ولیک نبود دود
13. ۱۳منهیان تواند چون تُندرکشتی خشک‌روتر از استر
14. ۱۴یا ز خود یاد باش یا زو باشبکند هم سزاش روزی باش
15. ۱۵این همه خواجگان گربه طبعکه سگ نفس را شدند تبع
16. ۱۶چون حباب ارچه زاب دلشادندزود میرند از آنکه پر بادند
17. ۱۷عمر کز سعی باد باشد و آبسخت کوته بُوَد چو عمر حباب
18. ۱۸عمر دین است تا ابد همراهکه اجل سوی او ندارد راه
19. ۱۹عمر آنکس که پاس خود داردبر هنر پاسبان خرد دارد