1. ۱درِ دل کوب تا رسی به خدایچند گردی به گرد بام و سرای
2. ۲از درِ کار اگر درآیی تودانکه بر بام دین برآیی تو
3. ۳دل کند سوی آسمان پروازبام دین را به نردبان نیاز
4. ۴نردبانی که سوی بام دلستپایهٔ عرش زیر او خجلست
5. ۵تنگهای شکر مریز به باغکه همه باغ طوطی‌اند چو زاغ
6. ۶طوطیانی چو زاغ پیش تو درتو فرو ریخته به تنگ شکر
7. ۷در نهاد و مزاج خویش نگرلوطیان را چو طوطیان مشمر
8. ۸این زمان طوطیان جگر خوارندلیکن الکن به گاه گفتارند
9. ۹زهرِ جان را به آشیانه بردشکرت با ذباب‌خانه برد
10. ۱۰مرجع جان ز زهر عمر گزایبازگشت شکر طهارت جای
11. ۱۱هیچ باشی چو جفت و فردی توهمه باشی چو هیچ گردی تو
12. ۱۲گر همی یوسفیت باید و جاهرنجها کش ببر ریاضت چاه
13. ۱۳چون سلیمان تو ملک را شاییکه چو یوسف به حسن زیبایی
14. ۱۴شادمان باش و چهره را بفروزخویشتن را به نار جهل مسوز
15. ۱۵روبرون نه ز خویش هستی خویشعزّ خود دان همیشه پستی خویش
16. ۱۶گر شوی سال و مه برین منهاجبرنهد بر سرِ تو گردون تاج
17. ۱۷اجل نفس در گدایی داناصل او را ز پادشایی دان
18. ۱۸همچو مردان سبک به کار درآیتا ببینی هزار شاه گدای
19. ۱۹اندرین رَسته بهر رَستن خودآن فروش ای پسر که کس نخرد
20. ۲۰چو سؤالت گزید مرد محالمر ترا کسب خوبتر ز سؤال
21. ۲۱کز صلاحت سلیح هستی تستچون عمل جای بت‌پرستی تست
22. ۲۲چون دل از کم زدنت شاد شودآنچه آن هست تست باد شود
23. ۲۳قامتِ عمر خویش را خم دهدیدهٔ خشک خویش را نم ده
24. ۲۴خم قامت که نم پذیر بُوَدصد کمان پیش او چو تیر بُوَد