1. ۱سر چه پوشی که در بهاران گِلراز پنهان ندارد اندر دل
2. ۲با بهان رای زن ز بهر بهیکز دو عقل از عقیله باز رهی
3. ۳کز تن دوست در سرای مجازجان برون آید و نیاید راز
4. ۴راز مر دوست را چو جان باشدزان چو جان در دلش نهان باشد
5. ۵راز پنهان نداشت ایج لبیبدر غم و علّت از حبیب و طبیب
6. ۶از طبیب ار نهان کنی تو اصولبه نگردی بماندی معلول
7. ۷جمله علّت بگوی و راز مگویوآنچه بشنیده‌ای تو باز مگوی
8. ۸راز دل چو مرغ و دانه بُوَدراز بر دل چو دود خانه بُوَد
9. ۹دانه چون مرغ خورد شد ناچیزوآنچه بر دل نهاده شد چون تیز
10. ۱۰نرهد جان جانت زین دو مگرتا نکردی نهانش جای دگر
11. ۱۱با قوی گو اگر بگویی راززانکه باشد قوی ضعیف آواز
12. ۱۲اینکه گفتم چو عاقلان بپذیرورنه از پیل و خر قیاسی گیر
13. ۱۳زنده سر جز به زنده نسپرده‌ستزانکه سر جان زنده را مُرده‌ست
14. ۱۴هرکه مرده است راز مردان رادُر کند پس صدف کند جان را
15. ۱۵تا صدف را به کارد نشکافندهمچو دریا ز موج کی لافند
16. ۱۶تو نیابی بخاصه راز ملوکخیره باهم نشین پنبه و دوک