1. ۱زین زمین خسی به چرخ کسیشب و شبگیر کن مگر برسی
2. ۲خاصه در خیر عار باشد عاراز توانا توانی اندر کار
3. ۳دل و تن را عسل مده بسیارکان عسل جز کسل نیارد بار
4. ۴گر عسل کم خوری ترا شایدگرمی دل عسل بیفزاید
5. ۵تو مکن کار جز به دستوریمرگ اگر ره زند تو معذوری
6. ۶تو بکن جهد خود به نفس و نفسور مری مرگ عذرخواه تو بس
7. ۷مرد جولاهه چون شود بیکارنکند زیر پایگاه قرار
8. ۸روغن سرد و گرم دیده ز تابافسری شد ز رنج بر سر آب
9. ۹روغن از رنج تن به جای آوردآب را سر به زیر پای آورد
10. ۱۰رنج کش را نصیبه چبود گنجبستر خواب راحت آمد رنج
11. ۱۱همچو احرار سوی دولت پویهمچو بدبخت زاد و بود مجوی
12. ۱۲قدر ره رفتن ارچه کم داندمرد وقت سپیده دم داند
13. ۱۳تا تو در بند آن و این باشیسایه پرورد و نازنین باشی
14. ۱۴تو در این کارگاه بی‌سر و بنواندراین لافگاه باد و سخن
15. ۱۵جامه شوئی ولیک عوران راشمع‌ریزی ولیک کوران را
16. ۱۶نشود مرد پر دل و صعلوکپیش مامان و باد ریسه و دوک
17. ۱۷علم دانی ولیک علم حیلسیم داری ولیک سیم دغل
18. ۱۸مرد را گلشنست سایهٔ تیغورنه گیرد چو حیز راه گریغ
19. ۱۹نشود کس به کنج خانه فقیهکم بُوَد مرغ خانگی را پیه
20. ۲۰هرکه او خورده نیست دود چراغننشیند به کام دل به فراغ
21. ۲۱نه همه ساله نوبت عیش استمزهٔ عیش مرگ در جیش است
22. ۲۲کی شود مایهٔ نشاط و سرورهم در انگور شیرهٔ انگور
23. ۲۳تا سمندت هنوز بر درِ تستسایهٔ اقربات بر سرِ تست
24. ۲۴کودکی در سفر تو مرد شویرنجه ار راه گرم و سرد شوی
25. ۲۵اندرین ره نه بر دم پردازبلکه از سوز سینه و ز نیاز
26. ۲۶رفت باید به باد و نم چو سفنلب گشاده سلب کشیده ز تن
27. ۲۷لیکن این صعب‌تر که در منزلبا پری حمل و سستی حامل
28. ۲۸بار تو شیشه راه پر سنگستدست پر گوز و خمره سر تنگست
29. ۲۹به تمنّا تو مرد ره نشویپاس خود دار تا تبه نشوی
30. ۳۰کاندرین ره هرآنکه پای نهادسر بود پای و سایه باشد باد
31. ۳۱چون به غربت درون نهادی گامعارت از فخر دان و ننگ از نام
32. ۳۲در غریبی نه کارساز و نه باردر غریبی مه فخردان و مه عار
33. ۳۳درِ غربت مزن که خوار شویزهر نادیده زهرخوار شوی
34. ۳۴در گِل ار تخم شادی اندازیندروی جز غم ار چه به تازی
35. ۳۵در سفر خواجگی نکو نایدکه سفر خواجگی بپالاید
36. ۳۶اندرین پایگاه سر گردانشد سفر بوتهٔ جوانمردان
37. ۳۷پدر اوّلت غربی کردزاب غربت روان و جان پرورد
38. ۳۸تا غریبی نکرد مرد نگشتآمد از کاخ و سایه تا برِ دشت
39. ۳۹زیرِ ران تو از برای طلباشهب روز باد و ادهم شب
40. ۴۰پدر آنجا معلّم و مهدیپس تو دجّال اینت بد عهدی
41. ۴۱تو چو آدم ز رنگ و بوی ببُرتا شوی پادشاه بنده و حُر
42. ۴۲به طلب یابی از بزرگان جاهبه طلب کن سوی بزرگان راه
43. ۴۳تن مزن پاس دار مر تن رازانکه بر سر زنند تن‌زن را
44. ۴۴اندرین بحر بیکرانه چو غوکدست و پایی بزن چه دانی بوک
45. ۴۵باری ار زو نگرددت حاصلبه سلامت رسی سوی ساحل
46. ۴۶بر تو ره رفتنست و جان کندنتا شود بید چوب تو چندن
47. ۴۷در بُن خانه آنکه هشیارستکار جغد است و کارِ کفتارست
48. ۴۸مردم آنگه رسد به زیباییکه شود همچو باد صحرایی
49. ۴۹سفرِ آتش ار نخواهی کردتاج خلّت بنه ز ره برگرد
50. ۵۰زرهی دان برآب لیک از بادعقل و علم تو در خیال آباد