1. ۱آن نبینی که پادشه‌زادهکه ورا ملکتست آماده
2. ۲باشد اندر سرای و حجرهٔ خاصبر سرش خادمان با اخلاص
3. ۳تا به بازی فراش نگذارندسال و مه پاس او همی دارند
4. ۴آن وشاقان پر فغان و فضولشده بر لهو یکدگر مشغول
5. ۵در سرایی که بارگه باشدزحمت و انبُه سپه باشد
6. ۶همه را بر فلک رسیده خروشبارگاه از فغانشان پر جوش
7. ۷وآن ملک‌زاده ساعتی بی‌کارنبود بی‌رقیب و بی‌کردار
8. ۸تا نپوید به راه ناواجبنبود بی‌اتابک و حاجب
9. ۹نه به بازی و لهو پردازدنه نپرسیده گفتن آغازد
10. ۱۰آن چنانش نگاه می‌داردکه یکی دم به هرزه برنارد
11. ۱۱سرّ این چیست خود تو می‌دانیزانکه مقصود کار دو جهانی
12. ۱۲مر ترا تخت ملک منتظرستاز عبث جمله بخت بر حذرست
13. ۱۳تو گر از نسل آدمی به نسبپاک‌دار از عبث همیشه حسب
14. ۱۴کار کن رنج کش بسان پدربازگردد ترا گهر به گهر
15. ۱۵ورنه از آدمی ز شیطانیهرچه خواهی بکن تو به دانی
16. ۱۶ای دریغا که قیمت تن خویشمی‌ندانی سخن نگویم پیش