1. ۱شُکر انصاف بر زبان بهارگفت بلبل چو مردم هوشیار
2. ۲شُکر عدل بهار پیش اِلهدل گُل گوید از زبان گیاه
3. ۳دشتها پر لحاف بی‌بالینباغها پر عروس بی‌کابین
4. ۴گفت قرآن به لفظ همچون دُرمرد دامن کشیده را فانظر
5. ۵تا ببینی به چشم عقل پژوهبر گریبانِ دشت و دامن کوه
6. ۶از پی نقشهای جان‌آویزاختران نقش‌بند و رنگ‌آمیز
7. ۷باغ پر تختهای سقلاطونراغ پر فرشهای بوقلمون
8. ۸شاخها حلّه‌پوش و مشک آغوشدشت عنبر نهاد و مینا پوش
9. ۹شبنمِ اشک چون سهیل و سهاروی چون بامداد روی گیا
10. ۱۰عنبرین گشته از نسیم صبااز مسام زمین مشام هوا
11. ۱۱سرو چون حور سبز پیراهنمشک و عنبر دمیده بر دامن
12. ۱۲باغ مانند عطر مشک آگینراغ مانند زلفِ حورالعین
13. ۱۳چشمهٔ اشک چشم من بشتابتا درِ باغ رفته از لبِ آب
14. ۱۴خامه بر کار کرده شست بهارزلف کوتاه کرده دست بهار
15. ۱۵نی چنانست گردش بی‌باکزلف شب را گرفته کش سوی خاک
16. ۱۶گر بخواهد به حکم خلق کمالخون کند مشک و مشک خون در حال
17. ۱۷صفت گل کنون به قوّت دلگفت بلبل چو مردم عاقل
18. ۱۸دشتها را لباسها رنگینباغها را ز حلّه‌ها آذین
19. ۱۹کوه پر نقشها همه زیبااختران نقش‌بند بر دیبا
20. ۲۰شاخ مانند عقد پر لؤلؤباد مانند نافهٔ آهو
21. ۲۱باغ پرحقه‌های درّ و گهرراغ پُر شفشه‌های نقره و زر
22. ۲۲گنج قارون به دامن سنگیزیب حورا عیان به هر رنگی
23. ۲۳قطر باران چو دانه‌های گهربر شقایق چکیده همچو دُرر
24. ۲۴قُمری و فاخته فراز چناربرده از عاشقان شکیب و قرار
25. ۲۵سرو چون حور در میان چمنسمن مشک‌بیز پیرامن
26. ۲۶پایهٔ ابر همچو درّ خوشابآمد از حد ارمن و سقلاب
27. ۲۷مرغ نالان فراز گلبن گلمست بی‌مطربان و ساغر مُل
28. ۲۸ابر شسته ز روی هامون پاکهرچه آلایشست از رخ خاک
29. ۲۹راز دل کرده جمله عالم فاشزیرکان زمانه چون اوباش
30. ۳۰خانه بگذاشته همه زن و مردسوی صحرا برون شده پی خورد
31. ۳۱خنک آنکس که او به فصل بهارلذّتی دارد او ز بوس و کنار
32. ۳۲خانهٔ چین گشاده منظر اویشاه قیصر نموده دختر اوی
33. ۳۳خم زلف بنفشهٔ دل جویعود خامست رُسته بر لبِ جوی
34. ۳۴ناف آهو چو خورد سنبل دشتبویش از کوه قاف و طور گذشت