1. ۱از تو زاری نکوست زور بدستعور زنبور خانه شور بدست
2. ۲زور بگذار و گِرد زاری گردتا ز فرق هوا برآری گرد
3. ۳زانکه داند خدای از سر حدقکز تو زورست زور و زاری صدق
4. ۴چون تو دعوی زور و زر داریدیده را کور و گوش کر داری
5. ۵روی و زر سرخ و جامه رنگارنگنام تو ننگ جوی و صلح تو جنگ
6. ۶بر درِ حق به گردِ زاری گردکه به زاری شوی درین در فرد
7. ۷این نه از وام توختن باشدبی‌نیازی فروختن باشد
8. ۸قدرتش را به چشم عجز مبینخواجه آزاد کن مباش چنین
9. ۹تا به خود قایمی بپوش و بخورور بدو دایمی بدوزد و مدر
10. ۱۰هرچه هست ای عزیز هست از ویبود تو چون بهانه یاوه مگوی
11. ۱۱بی تو گِل مسجدست و با تو کنشتبا تو دل دوزخ است و بی تو بهشت
12. ۱۲بی تو خود کارها همه کرده‌استبا تو کرّهٔ نه پرورده است
13. ۱۳تو تویی مهر و کین از آن آمدتو تویی کفر و دین از آن آمد
14. ۱۴بنده‌ای باش بی‌نصیبه و چیرکه فرشته نه گرسنه‌ست و نه سیر
15. ۱۵از تو بیم و امید دولت راندچون تو رفتی امید و بیم نماند
16. ۱۶بوم چون گرد کاخ شه گرددشوم و بدروز و پر گنه گردد
17. ۱۷چون قناعت کند به ویران جایپرِ او به بود که فرّ همای
18. ۱۸ز آب و آتش زیان پذیرد مُشکنافهٔ مشک را چه ترّ و چه خشک
19. ۱۹چه مسلمان چه گبر بر درِ اوچه کنشت و چه صومعه برِ او
20. ۲۰گبر و ترسا و نیکو و معیوبهمگان طالبند و او مطلوب
21. ۲۱نیست علت پذیر ذات خدایتو به علّت کنون چه جویی جای
22. ۲۲مهر دین برنیاید از تلقینمه فرو شد چو تافت نور یقین
23. ۲۳پارسا گر به است او را بهپادشا گر بدست ما را چه
24. ۲۴تو نکوکار باش تا برهیبا قضا و قدر چرا ستهی
25. ۲۵اندرین منزلی که یک هفته‌ستبوده تابوده آمده رفته‌ست
26. ۲۶لفظ یسعی بخوان که اندر نشرطرقوا گوی مؤمن است به حشر
27. ۲۷مصطفی گفت خه از آن مه شددست موسی خلیل اوّه شد
28. ۲۸واو اوّه وفای دینش دادرتبت و قربت یقینش داد
29. ۲۹پس چو واو از میان اوّه رفتمانده آه مجرّد اینت شگفت
30. ۳۰آه ماندست یادگاری ازوملت او نبود کاری ازو
31. ۳۱پیش تا صور در دهد آوازخویشتن را بکش به تیغ نیاز
32. ۳۲گر پذیرند گشتی آسودهورنه انگار بوده نابوده
33. ۳۳بر درِ بی‌نیازی از کِه و مِهگر تو باشی وگرنه او را چه
34. ۳۴روز بهر خروس کی پایدچون شود وقت خور برون آید
35. ۳۵چه وجودت به نزد او چه عدممثل تو بر درش نیاید کم
36. ۳۶چون برون تاخت چشمهٔ روشنحاجتی نایدش به مقرعه زن
37. ۳۷این همه طمطراق آب و گِلستورنه آنجا که محض جان و دلست
38. ۳۸چه کند طرقوی مشتی خسطرقو گوی نور خویشش بس
39. ۳۹آن چراغ ترا به تست امیدخود برآید به تافتن خورشید
40. ۴۰صرصر این شمع را بننشاندجان او نیم عطسه بستاند
41. ۴۱پس دراین کوچه نیست راه شماراه اگر هست هست آه شما
42. ۴۲همه از راه بندگی دوریدچون خزان سال و ماه مغرورید
43. ۴۳چون تو گه نیک باشی و گه بدترست از خود بود امید به خود
44. ۴۴پس چو شد روی عقل و شرم سپیدرو تو یکسان شمار بیم و امید