1. ۱می همی خور کنون به بوی بهارباش تا بردمد ز گور تو خار
2. ۲ای چو فرعون شوم گردنکشاز ره آب رفته در آتش
3. ۳چکنی در میان رنج خمارکار آبی که آتش آرد بار
4. ۴زان چنان خون که از لگد ریزندپس ز تابوت خم برانگیزند
5. ۵نه که زنده شوی گزنده شویاز لگد مرده‌ای چه زنده شوی
6. ۶چون چو شیران به کرد خود نچریهمچو روباه خون رز چه خوری
7. ۷عشق بیرون برد ترا ز خودیبی‌خودی را بدان ز بیخردی
8. ۸با خرد میل سوی مُل چکنیسپر خار برگ گل چکنی
9. ۹آنکه دارد خرد نخواهد مُلوانکه باشد حزین نبوید گُل
10. ۱۰از پی هوش برمگردان میلخاصه مستی و خانه بر ره سیل
11. ۱۱چون براتی ندارد اندر رهلاشه خر را به دست دزد مده
12. ۱۲به بُوَد خواجه را در این بازاروندرین گلشن و درین گلزار
13. ۱۳کیسه خالی و شهر پر ماتمشرع خصم و ندیم نامحرم
14. ۱۴کوی پر دزد و زو بعست و پریتو همی کوک و کو کنار خوری
15. ۱۵حزم خود کن که دزدت از خانه استخازنت خاینست و بیگانه است
16. ۱۶تا کی از خویشتن کمی بودندلت نگرفت ز آدمی بودن
17. ۱۷اندرین سور پر ز شور و شغبدل پر از غم نشین و مُهر به لب
18. ۱۸باده خوردی ولیک باهی نهدوغ خوردی ولیک با کینه
19. ۱۹چون شدی مست هستی ای سادهخیک باده چو خاک افتاده
20. ۲۰چکنی باده کاندرین فرسنگبار شیشه است و ره یخ و خر لنگ
21. ۲۱خرِ لنگ ضعیف و بار گرانمنزلت سنگلاخ و تو حیران
22. ۲۲راه تاری چراغ بی‌روغنباد صرصر تو بادخانه شکن
23. ۲۳سر بی‌مغز و پای محکم نیمال همدست و یار محرم نی
24. ۲۴خوابگه ساخته ز شاخ درختتا نهاده قدم به جایی سخت
25. ۲۵تا ترا اندرین سفر ز گزافباشد اندر خیال خانهٔ لاف
26. ۲۶شب سر خواب و روز عزم شرابچه کند جز که دین و ملک خراب
27. ۲۷تو به می شاد و آدم اندر بنداینت بد مهر و ناخلف فرزند
28. ۲۸گرچه شادی نمای اوّل اوستکیسهٔ گم شده معوّل اوست
29. ۲۹کو بدین خاکدان و ویران دِهکیسه لاغر کنست و تن فربه
30. ۳۰داند آن کو گشاده رگ باشدکه میان بسته تیزتگ باشد
31. ۳۱مرد فربه چو پنج گام برفتهفت عضوش ز چار طبع نهفت
32. ۳۲تو به چُستی حساب از او برگیرچون بپوشند جامهٔ شبگیر
33. ۳۳که گریبان چو دامن و تیریزعطسه و خوی گرفت و سرفه و تیز
34. ۳۴او سرت را گرفته زیر دو پایتو ز جان ساخته تنش را جای
35. ۳۵تو بدو دین و بخردی دادهاو به تو دیوی و ددی داده
36. ۳۶تو ازو آن خوری که پستی تستو او ز تو آن بَرد که هستی تست
37. ۳۷عمر دادی به باد از پی میغافلی زین شمار عزّ علی
38. ۳۸به نشاط و سماع مشغولیوز سرای بقا تو معزولی
39. ۳۹فارغ از مرگ و ایمن از گوریمن چه گویم ترا به دل کوری
40. ۴۰چنگ در دنیی زبون زده‌ایدل پاکیزه را به خون زده‌ای
41. ۴۱حبه‌ای نزد تست کوه اُحدسیم باید که باشدت لابد
42. ۴۲ور نباشد خدا و دین باشددیو دنیی چنینت فرماید
43. ۴۳هیچ خصمت بتر ز دنیا نیستبا که گویم که چشم بینا نیست
44. ۴۴گل به نزد تو زان فراز آمدکه گلو را به گل نیاز آمد