1. ۱هیچ بدنامی آدمی را پیشاز ظلومی و از جهولی خویش
2. ۲چه حدیثست هرچه پیش آیدهمه از ظلم و جهل خویش آید
3. ۳حق پسندست عالم و عادلبنده‌گه ظالمست و گه جاهل
4. ۴آدمی با گنه شکسته‌ترستپای طاوس چشم زخم پرست
5. ۵کانکه گوید منم شده معصوماوست بر نفس خویشتن میشوم
6. ۶کانکه خود را شکسته دل بیندخویشتن را به دل خجل بیند
7. ۷اوست شایستهٔ خدای کریمایمن است از عذاب نار جحیم
8. ۸گفت داود را خدای جهانکه منم یاور شکسته دلان
9. ۹جان پاکان خزانهٔ فلکستجسم نیکان نشیمن ملکست
10. ۱۰جسم تو گرچه ناپسندیده استشوخ چشمست لیک خوش دیده است
11. ۱۱آدمی سر به سر همه آهوستظن چنان آیدش که بس نیکوست
12. ۱۲عیب دارد دو صد هزاران بیشهنرش آنکه از بهایم پیش
13. ۱۳گر بود زینتش ز عقل و ادبورنه هم با بهایم است نسب