1. ۱آن نگاری که سوی او نگریاو دل از تو برد تو درد بری
2. ۲روی اگر هیچ بی‌نقاب کندراه پر ماه و آفتاب کند
3. ۳ور کند هردو بند گیسو بازسه شب قدر برگشاید راز
4. ۴دایگان زلف او چو تاب دهندچینیان نقش خود به آب دهند
5. ۵دُرج دُرّش چو نطق بشکافدشرمش از گل نقابها بافد
6. ۶شکن زلفش از درون سرایمشک دست آمد و جلاجل پای
7. ۷گرچه در پرده‌ها تواند شدز ایچ عاشقان نهان نداند شد
8. ۸بوی او عقل را کند سرمستروی او مرگ را کند پسِ دست
9. ۹حلقهٔ زلف او معما گوینقش سودای او سویدا جوی
10. ۱۰از لبش جان کور کوثر نوشوز خطش چشم عور دیبا پوش
11. ۱۱دیو همچون ملک شد از رویشروز شب گشته زان سیه مویش
12. ۱۲روی و مویش به از شب و روزستشادی افزای و مجلس افروزست
13. ۱۳مرد از بوی او حیات بردماه از حسن او برات برد
14. ۱۴چشم صورت ز رفتنش جان بیندست معنی ز دامنش گل چین
15. ۱۵گاه پیدا و گاه ناپیداهمچو نقطه به چشم نابینا
16. ۱۶خط و خالش چو خط و عجم نُبیزیر هریک جهان جهان معنی
17. ۱۷روی و زلفش گر آشکارستیشب و روز این که دوست چارستی
18. ۱۸در تماشای آن دوتا گلنارمرد برهم فتد چو دانهٔ نار
19. ۱۹چشم گوشی شود چو سازد چنگگوش چشمی شود چو آرد رنگ
20. ۲۰زان خط مشک رنگ لعل فروشمردمِ دیده گشته دیباپوش
21. ۲۱روز حیران شود همی ز شبشبوسه ره گم کند همی ز لبش
22. ۲۲وهم عاشق سوی لبش بشتافتلب او جز به خنده باز نیافت
23. ۲۳بوسهٔ عاشق روان پردازدهنش را به خنده یابد باز
24. ۲۴نه ز غنچه دو دیده باز کندنه ز خنده دو لب فراز کند
25. ۲۵بند زلفش چو زیر تاب آمدبندِ قندیل آفتاب آمد
26. ۲۶خرمن مشک توده بر تودهخوشه‌چینان ازو برآسوده
27. ۲۷صورت قهر و لطف خال و لبشعالم قبض و بسط روز و شبش
28. ۲۸لعل او دلگشای و جان آویزجزع او لعل پاش و مرجان ریز
29. ۲۹کارخانهٔ رخش بهار شکنناردانهٔ لبش خمار شکن
30. ۳۰شمع رخ چون ز شرم بفروزدآهوان را کرشمه آموزد
31. ۳۱جعد او عقل و روح را خرگهچشم او چشم را تماشاگه
32. ۳۲هرکجا زلف او مصاف زندزشت باشد که نافه لاف زند
33. ۳۳از زمین بوی مُشک برخیزدخون عاشق چو زلف او ریزد
34. ۳۴جعدش از تاب بر رخ دلخواهراست چون خال بی بسم‌اللّٰه
35. ۳۵دیده زان چشمها که برداردجز کسی کآفت بصر دارد
36. ۳۶چشم کز دیدنش ندارد نورباشد از روی خوب فایده دور
37. ۳۷قد او در دو دیدهٔ دلجویهمچو سرو بلند بر لب جوی
38. ۳۸بتوان دید از لطیفی کوستاستخوان در تنش چو خون از پوست
39. ۳۹هم گهر با دهان او ارزانهم سُرین بر میان او لزران
40. ۴۰جان جانست نور بر قمرشنور عقلست لعل پر شکرش
41. ۴۱گر برو عنکبوتکی بتنددر زمان حد زانیانش زند