1. ۱جد زند بوسه بر ستانهٔ دلهزل نبود کلیدِ خانهٔ دل
2. ۲دل به رشوت پذیرد از جان نورکی بود زیردست رضوان حور
3. ۳وزن سر همچو وزن سر سبکستبرگ دل همچو برگ گل تُنُکست
4. ۴بر درِ اهل دل به وقت طعامگندمی گزدمی بود ز حرام
5. ۵چون نشویی همی دل از باطلرقم گازران منه بر دل
6. ۶دل که باشد سیاه چون پرِ زاغصید طاووس کی کند در باغ
7. ۷دل آنکس که هست بر تن شاهجانش را هست جامهٔ درگاه
8. ۸باز چشم تو در ره اسبابهست سوی شراب و جامهٔ خواب
9. ۹چند باشی به غفلت ای بد رگدل تو در گل و تو خفته چو سگ
10. ۱۰چو سگ آبستنی تو ای جاهلسگ دیوانه داری اندر دل
11. ۱۱خوی و طبع بدِ سگان داریهمچو سگ توشه استخوان داری
12. ۱۲سگ دیوانه را بکش به عذابزانکه اندر ره درنگ و شتاب
13. ۱۳هرکه را او گزید هم برجایشود از بیم گربه سگ بچه‌زای
14. ۱۴ذره‌ای نور اگر به دست آریبی‌تعب جسر نار بگذاری
15. ۱۵ور نداری تو نور نار شویپیش پروردگار خوار شوی
16. ۱۶از درِ تن ترا به منزل دلنیست جز درد دل دگر حاصل
17. ۱۷راه جسم تو سوی منزل جانحایلی دان تو زین چهار ارکان
18. ۱۸پر و بال خرد ز جان زایداز تن تیره جان و دل ناید
19. ۱۹باطن تو دل تو دان بدرستهرچه جز باطن تو باطل تست
20. ۲۰موضع دین دلست و مغز و دماغهمچو بزر و فتیله نور چراغ
21. ۲۱دل بود همچو شمس انجم سوزکه تواند نمود چهره به روز
22. ۲۲دل که بر نفس مهتری یابدبر همه سروران سری یابد
23. ۲۳نه چنان دل که از پی دنییبفروشد به اندکی عقبی
24. ۲۴اصل حرص و نیاز دل نبودمایهٔ دل ز آبِ گِل نبود
25. ۲۵دل که باشد چنین امانی دوستنه دلست آنکه هست پارهٔ گوشت
26. ۲۶دل که باشد ز تو امانی خواهنبود از حال ایزدی آگاه
27. ۲۷پاره‌ای گوشت گنده باشد و بسکه مر آنرا به کس ندارد کس
28. ۲۸بد شود تن چو دل تباه بودظلم لشکر ز ضعف شاه بود
29. ۲۹چون سرِ ظلم و جور دارد شاهبرگشاید به ظلم دست سپاه
30. ۳۰ستم اندر جهان نه ز آب و گلستاین همه ظلمها ز کبرِ دلست
31. ۳۱گر دلت نیستی به صورت زاغهمه طاوس گیردی به چراغ
32. ۳۲کوش تا دلت چون قلم گرددپیش از آن کت امل اَلم گردد
33. ۳۳عاشقان را برای جستن نامنز برای حصول لذّت و کام
34. ۳۴یک عتاب و به رفق فرقد خاکیک حدیث و دو جامه در بر چاک
35. ۳۵زان همه کارهات بی‌نورستکز تو تا نور راه بس دورست
36. ۳۶با چنین دل سفر سقر باشدسفله از گرگ و سگ بتر باشد
37. ۳۷سگ بیوسنده گرگ درّنده‌ستسفله سالوس و لوس خر بنده‌ست
38. ۳۸پس درین راه توشه از جان سازنه ز دلق و عصا و انبان ساز
39. ۳۹خویشتن در فکن به زورق دینکه از این ره رسی به علّیّین