1. ۱عندلیبان باغ آن خوشبویدر ترنّم تبارک‌الله گوی
2. ۲بر زمان حکم چون شهان کردهبر زمین نان چو بندگان خورده
3. ۳نان جو خورده همچو مختصرانپس کشیده ز حلم بارِ گران
4. ۴خَلق را خُلق او نویدگرستنور ماه از جمال جرم خورست
5. ۵گنج همسایه بُد دل پاکشرنج سایه نبود بر خاکش
6. ۶صد هزار آه زو شنیده حرینه الف بود در میانه نه هی
7. ۷جبرئیل آمده ز سدره برشبوده سوگند صعب حق به سرش
8. ۸جز از او کس نبود در بشریدر طلب گریه خند خنده گری
9. ۹خُلق او زیر این سراپردهرحمها کرده زخمها خورده
10. ۱۰سالها پیش چرخ با ندمیناگواریده خورد جانش همی
11. ۱۱گلشکر داشت با خو از دل خودزان نشد ایچ ناگوارش بد
12. ۱۲خود کسی را که آن زبان داردناگوارندگی زیان دارد
13. ۱۳چون زبان از زیان خلق ببسترفت و بر فوق فرق عرش نشست
14. ۱۴قامتش چون خم رکوع آوردعرش در پیش او خشوع آورد
15. ۱۵بتشهّد دمی چو بنشستیکمرهِ کوهِ قاف بگسستی
16. ۱۶بهره داده وجود را به تمامزان لب و دیده‌ها به سین سلام
17. ۱۷بوده بحری همیشه محرابشآتش عشقِ لم‌یزل آبش
18. ۱۸اندر آن بیکرانه دریا بارصدهزاران نهنگ مردم‌خوار
19. ۱۹چون دم از حضرت سجود زدیآتش اندر همه وجود زدی
20. ۲۰خود جهان جملگی طفیلش بودانس و جن کمترین خیلش بود
21. ۲۱ماه راهش خسوف نپذیردشمس شرعش کسوف نپذیرد
22. ۲۲برتر از فرش و عرش قدرش بودقمهٔ عرش زیر صدرش بود
23. ۲۳در ره مصطفی نژندی نیستبرتر از قدر او بلندی نیست
24. ۲۴در ره او همه صعود بوددرگه او سرشت عود بود
25. ۲۵تا ابد نور و حور در مهدشپای بسته بمانده در عهدش
26. ۲۶گر گشایند چنبرِ افلاکشرع او را از آن نیاید باک
27. ۲۷اسب گردون بمانده از آوردمفرش شرع او نگیرد گرد
28. ۲۸نفسی کز هوای عشقش خاستطاقت آن نفس ز خلق کراست
29. ۲۹شود از تفّ آن نفس چو نمودموج دریا چو آتش نمرود
30. ۳۰راه پیدا بود پر از آکفتراه او جز نهفته نتوان رفت
31. ۳۱از پی جان آن سرِ ساداتاشتر بارکش بداده زکات
32. ۳۲ای دریغا که در جهان سخنسر در انگشت می‌کشد ناخن