شاعر کلاسیک

صفی علیشاه

۱۲۵۱–۱۳۱۶ ق.اصفهان

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.

جستجو در آثار صفی علیشاه

کلمه را تایپ کنید تا غزل‌ها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.

به شعر مورد نظر بپر

شماره و قالب شعر را وارد کن — یک‌ضربی به همان صفحه می‌رویم.

آثار

غزلیات — ۵۷ اثر

شمارهٔ ۱

سوگند خورده‌ایم بموی تو بارها • تا بگذریم در غمت از اختیار‌ها

شمارهٔ ۲

شستند بمی خرقه آلوده ما را • کردند منزه ز دغل دوده ما را

شمارهٔ ۳

دل نداد از دست یک مو زلف یار خویش را • تا سیه کرد از کشاکش روزگار خویش را

شمارهٔ ۴

بر نثار یار جان اندک بود درویش را • خاصه‌گر بیند بکام آن ماه مهراندیش را

شمارهٔ ۵

ترک عقل ذوفنون کردیم ما • خویش در عشق آزمون کردیم ما

شمارهٔ ۶

از شهر مه نو سفرم باز روانه است • زین پس بسراغش دل من خانه بخانه است

شمارهٔ ۷

از حسرت لعلی که در او آب حیاتست • مردیم و بسی عقل در این واقعه ماتست

شمارهٔ ۸

دلبر امروز کمر بست و به قامت برخاست • مست از خانه برون رفت و قیامت برخاست

شمارهٔ ۹

کرده بپا قامت نشسته قیامت • تا چه کند در قیامت آن قدر و قامت

۱۰

شمارهٔ ۱۰

باذی نفسی نیست که او یکنفسی نیست • شد با همه کس تا که نگوید کسی نیست

۱۱

شمارهٔ ۱۱

گفتم اندر قدمت این سر و این جان منست • گفت هر جا سر و جانیست گروکان منست

۱۲

شمارهٔ ۱۲

ای صفی معشوقت آخر دیدی اندرخانه بود • بر سراغش گرد عالم گشتنت افسانه بود

۱۳

شمارهٔ ۱۳

یار آمد و از جان و جهان بیخبرم کرد • برطلعت خود غیرت اهل نظرم کرد

۱۴

شمارهٔ ۱۴

تا تماشای قیام تو بقامت کردند • عاشقان بر سر کوی تو قیامت کردند

۱۵

شمارهٔ ۱۵

دل طلبکار وصال ار ز تو در کوی تو بود • غافل از حال خود و بیخبر از خوی تو بود

۱۶

شمارهٔ ۱۶

کمان ابروی پیوسته را چو زه سازد • خراب خانه خلقی بشهر و ده سازد

۱۷

شمارهٔ ۱۷

دل غمدیده به تنهائی هجران خو کرد • تکیه بر زلف تو و باد و جهان یکرو کرد

۱۸

شمارهٔ ۱۸

تا رشته میثاقم با موی تو محکم شد • کارم همه بر مویی بر بسته و درهم شد

۱۹

شمارهٔ ۱۹

دل در شکن طره جانانه چه سازد • بر نگسلدار سلسله دیوانه چه سازد

۲۰

شمارهٔ ۲۰

داشتم چشم بعهدی که کند یار بماند • قدر حسن خود و عشق من درویش بداند

درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است.

او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است.

وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.

۲۰۰

شعر در دیوان

۵۷

غزلیات

۱۲

قصاید

۱۲۸

رباعیات