1. ۱هزار شکر که گوهر فروز جاه و جلالبه خانه شرف آمد به دولت و اقبال
2. ۲ز درد سال غباری که داشت جام سپهربه صاف کرد مبدل محول الاحوال
3. ۳چو زلف رو به درازی نهاد روز نشاطچو خال پای به دامن کشید شام ملال
4. ۴ایاز شب را، ز اقبال عاقبت محمودبرید زلف به شمشیر ذوالفقار مثال
5. ۵رسید قافله بوی پیرهن از مصرنماند دیده پوشیده غیر عین کمال
6. ۶هوا چو دست کریمان گهرفشان گردیدکنار خاک شد از برگ عیش مالامال
7. ۷چو ماهیی که در آب حیات، خضر افکندحیات یافت ز ابر بهار سنگ و سفال
8. ۸هوا بساط سلیمان فکند بر رخ خاکگشود همچو پری ابر نوبهاران بال
9. ۹گشود ابر بهار از شکوفه دفتر و ریختبرات عیش به دامان هر شکسته نهال
10. ۱۰رسید دور شکفتن به غنچه تصویرگره ز کار جهان باز کرد باد شمال
11. ۱۱ز بس که خاک ز شادی به خویشتن بالیدرسید موج گل و لاله تا رکاب هلال
12. ۱۲به مومیایی ابر بهار گشت درستاگر شکستگیی داشت چند روز نهال
13. ۱۳صدا چو تیر ز کف رفته برنمی گرددز بس ز لاله و گل دلپذیر گشت جبال
14. ۱۴ز خاک ریشه اشجار را توان دیدنچنان که سنبل سیراب را ز آب زلال
15. ۱۵توان به آب کشید از نسیم دست و دهناگر ز ابر هوا تر شود به این منوال
16. ۱۶به آن شکوه به برج حمل درآمد مهرکه شهریار جوان بخت بر سپهر جلال
17. ۱۷نتیجه اسدالله، شاه دین عباسکه هست تیغ کجش شیر فتح را چنگال
18. ۱۸به امر حق بود آن سایه خدا دایمچنان که تابع شخص است سایه در افعال
19. ۱۹چو آفتاب نمایان بود ز سینه صبحز طرف جبهه او نور اختر اقبال
20. ۲۰چنان که هست ز سبابه رایت ایمانازوست نوبت صاحبقرانی از امثال
21. ۲۱کراست زهره شود راست چون الف پیشش؟که هست تیغ کج او به فتح و نصرت دال
22. ۲۲سبک رکاب شود همچو دود ظلمت کفرچو برکشد ز میان تیغ ذوالفقار مثال
23. ۲۳سپاه اوست چو مژگان خدنگ یک ترکشکراست زهره که با او طرف شود به قتال؟
24. ۲۴اگر به قلعه رویین چرخ رو آردکلید ماه نو آرد قضا به استقبال
25. ۲۵چنان که خامه به خط سطر را کند باطلشود شکسته ز یک تیر او صف ابطال
26. ۲۶ز برق تیغش اگر پرتوی به بحر افتدصدف چو مجمر سوزان شود، سپندلآل
27. ۲۷نفس به کامش ابریشم بریده شودکسی که خنجر او را درآورد به خیال
28. ۲۸دلیر بر سر گردنکشان رود چون ابرپلنگ را چه محابا بود ز تیغ جبال
29. ۲۹کفن ز شهپر کرکس کند دلیران راهمای ناوک او باز چون کند پر و بال
30. ۳۰رسد به رستم اگر در رحم صلابت اوسفیدموی برون آید از رحم چون زال
31. ۳۱کند چو زخم زبان کار در دل آهنز غنچه ناوک او را اگر کنند نصال
32. ۳۲تهمتنی که دهد جان به تیغ خونریزشبه روز حشر زبانش بود زدهشت لال
33. ۳۳اگر شود کجک روزگار تیغ کجششود چو ابر بهاران سبک رکاب جبال
34. ۳۴ز آتش غضب او در آستین نیامز پیچ و تاب بود تیغ دشمنان چون نال
35. ۳۵در آن مقام که گردد به نیزه حلقه ربافتد به حلقه گردون ز هیبتش زلزال
36. ۳۶هلال نیست نمایان بر این رواق بلندکه شیر چرخ فکند از نهیب او چنگال
37. ۳۷که دیده جز خم چوگان و گوی زرینش؟که آفتاب زند قطره در رکاب هلال
38. ۳۸زره چه کار کند پیش تیغ خونریزش؟نمی توان ره سیلاب بست با غربال
39. ۳۹اگر به چرخ کند کوه حلم او سایهچو صبح آرد شود استخوان او در حال
40. ۴۰ز ابر معدلت او کمین نموداری استکه تخم، سبز در آتش بود چو دانه خال
41. ۴۱رسیده است به جایی عروج همت اوکه آسمان بلندست سبزه پامال
42. ۴۲چو بحر تا به قیامت نمی شودخالیشود ز ابر کفش دامنی که مالامال
43. ۴۳چو سایلان به کف، بحر پیش ابر کفشدراز کرده ز مرجان کف از برای سؤال
44. ۴۴بر آسمان جلالش هلال عید، بودخجل ز کوشش خود همچو طایر یک بال
45. ۴۵به عهد معدلتش وقت خواب آسایشز چشم شیر به بالین نهد چراغ، غزال
46. ۴۶شده است مایده لطف او به نوعی عامکه در رحم عوض خون خورند می اطفال
47. ۴۷ز خلق اوست برومند خاکدان جهانکه تازه روی ز ریحان بود همیشه سفال
48. ۴۸به غیر جام که برگردد از کفش خالیدگر که از کرم او نمی رسد به نوال
49. ۴۹چگونه سوی شکر کاروان مور رود؟چنان به خاک درش رو نهاده اند آمال
50. ۵۰اگر به زاغ شب افتد ز رای او پرتوچو آفتاب برآید ز بیضه زرین بال
51. ۵۱شود ز نور گهرخیز دیده روزندر آن حریم که گردد گهرفشان ز مقال
52. ۵۲به وام گیرد اشهب ز عنبر خلقشزند چو دور به گرد جهان نسیم شمال
53. ۵۳به آفتاب روان است امر نافذ اوچنان که بر جگر تشنه حکم آب زلال
54. ۵۴نه لاله است، که حلمش فکنده سایه به کوهنشسته در عرق خون ز انفعال جبال
55. ۵۵چو رود نیل دهد کوچه پیش دست کلیماگر به کوه کند عزم راسخش اقبال
56. ۵۶نظر به عزمش، گردون چو مرغ نوپروازدر آشیانه نشسته است و می زند پر و بال
57. ۵۷چنان به عهدش کسب کمال شیرین استکه روز جمعه ز مکتوب نمی روند اطفال
58. ۵۸به دور او که برافتاده است خانه نزولز آبگینه اجازت طلب کند تمثال
59. ۵۹اگر نه خلق بود بر شکوه او غالبکراست زهره که لب واکند برش به مقال؟
60. ۶۰چو رشته کاهکشان در گهر شود پنهانز آستین بدر آرد چو دست بحر نوال
61. ۶۱جهان پناه خدیو! بلند اقبالا!که ختم بر تو شد از خسروان صفات کمال
62. ۶۲اگر به مدح تو اطناب می کنم چون موجبه خلق خویش ببخش ای محیط جاه و جلال
63. ۶۳که مدحت تو و اجداد پاک طینت توکلید خلد برین است ای فرشته خصال
64. ۶۴برای حسن مآل است مدح سنجی مننه از برای زر و سیم و ملک و مال و منال
65. ۶۵تلاش قرب تو با این کلام بی سر و بنهمان معامله یوسف است و قصه زال
66. ۶۶چنان که کرد سلیمان قبول گفته مورقبول کن ز من عاجز این شکسته مقال
67. ۶۷که هیچ کم نشود شوکت سلیمانیبه حرف مور ضعیفی اگر کند اقبال
68. ۶۸چه کم ز پرتو مهر بلند می گردد؟اگر به شبنم افتاده ای دهد پر و بال
69. ۶۹همیشه تا چمن افروز چرخ مینا رنگز برج حوت به برج حمل کند اقبال
70. ۷۰چو خاتمی که به فرمان دست می گرددبه مدعای تو گردد مدام گردش سال