1. ۱اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم
2. ۲اگر به مار رسم سنگ مغز پردازموگر به مور رسم خاتم سلیمانم
3. ۳ز طبع من چمن و انجمن بود روشنچو گل به گلشن و چون شمع در شبستانم
4. ۴چرا سخن به سر زلف کلک من نکند؟بهار می چکد از خط همچو ریحانم
5. ۵ملاحت از سخن من برد لب یوسفنمک به شور قیامت دهد نمکدانم
6. ۶به طوطی آینه از شرم روی ننمایدچو رو به صفحه کند کلک شکرافشانم
7. ۷ز جوی شیر بناگوش آبخورد من استدم مسیح گران است بر گلستانم
8. ۸به زیر زلف خزد خال چهره یوسفچو نقطه ریز شود کلک عنبرافشانم
9. ۹ز آب گوهر خود پرده برنمی دارممباد چشم کند از حباب، عمانم
10. ۱۰هزار خیل غزال رمیده صید کندشود چو گرم عنان طبع عرش می دانم
11. ۱۱همیشه از سخن راست کام من تلخ استازان به خاطر مردم گران چو بهتانم
12. ۱۲چو شانه، اره به فرقم نمود دندان تیزبه جرم این که چرا موشکاف دورانم
13. ۱۳کدام رخنه دل را چو غنچه بخیه زنم؟خزان ز شش جهت آورده رو به بستانم
14. ۱۴هما کشد گه خوردن ز استخوانم خارز بس که ریشه دوانده است نیش در جانم
15. ۱۵توان ز برگ گلی تیشه زد مرا بر پابود بر آب چو قصر حباب، بنیانم
16. ۱۶به جرم این که دم از صدق می زنم چون صبحلبالب است ز خون شفق گریبانم
17. ۱۷رسانده ام جگر تشنه را به چشمه تیغنه همچو خضر هوادار آب حیوانم
18. ۱۸همیشه خار رود پیش سیل و این عجب استکه سیل اشک رود پیش پیش مژگانم
19. ۱۹ز بس که چشم من از بخت تیره رم خورده (است)ز سایه پر و بال هما گریزانم
20. ۲۰اگر چه غنچه دل افتاده ام درین گلشنزند به صبح، شکرخنده ها گریبانم
21. ۲۱ز خرمنی پرکاهی نبرده ام هرگزچه برق ریشه دوانده است در نیستانم؟
22. ۲۲غرور من به فلک سر فرو نمی آردشکسته است سر آفتاب چوگانم
23. ۲۳کلاه گوشه به خورشید و ماه می شکنمبه این غرور که مدحتگر ظفرخانم
24. ۲۴ز نوبهار سخایش چو قطره ریز شودقسم خورد به سر کلک، ابر نیسانم
25. ۲۵به فکر شعله رایش چو سر به جیب برمچراغ طور برآرد سر از گریبانم
26. ۲۶به وصف طبعش اگر ترزبان شود، چه عجبکه جوشد از قدم خامه آب حیوانم
27. ۲۷نفس چو برق زند بر سیاه خیمه حرفاگر ز تیغ عدو سوز او سخن رانم
28. ۲۸بلند بخت نهالا! بهار تربیتا!که از نسیم هواداریت گلستانم
29. ۲۹حقوق تربیتت را که در ترقی بادزبان کجاست که در حضرتت فرو خوانم
30. ۳۰تو پایتخت سخن را به دست من دادیتو تاج مدح نهادی به فرق دیوانم
31. ۳۱به روی صفحه مدحت که چشم بد مرسادگشود دیده شق خامه سخندانم
32. ۳۲ز روی گرم تو جوشید خون معنی منکشید جذب تو این لعل از رگ کانم
33. ۳۳تو جان ز دخل بجا مصرع مرا دادیتو در فصاحت دادی خطاب سحبانم
34. ۳۴ز دقت تو به معنی چنان شدم باریککه می توان به دل مور کرد پنهانم
35. ۳۵چو زلف سنبل، ابیات من پریشان بودنداشت طره شیرازه روی دیوانم
36. ۳۶تو غنچه ساختی اوراق باد برده منوگرنه خار نمی ماند از گلستانم
37. ۳۷تو مشت مشت گهر چون صدف به من دادیچو گل تو زر به سپر ریختی به دامانم
38. ۳۸طریق شکرگزاری این حقوق این بودکه در رکاب تو نقد روان برافشانم
39. ۳۹به دست جذبه چو دلجویی رضای پدرز هند سوی وطن می کشد گریبانم:
40. ۴۰کنون سر همه التفات ها آن استکه یک دو سال دهی رخصت صفاهانم
41. ۴۱گشاده روی کنی همچو گل وداع مراشکسته دل نکنی پیش عندلیبانم
42. ۴۲نصیب شعله جواله باد خرمن مناگر به محض رسیدن عنان نگردانم