1. ۱خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارشکه ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خارش
2. ۲خوشا وقتی که چشمم از سوادش سرمه چین گرددشوم چون عاشقان و عارفان از جان گرفتارش
3. ۳ز وصف لاله او، رنگ بر روی سخن دارمنگه را چهره ای سازم ز سیر ارغوان زارش
4. ۴چه موزون است یارب طاق ابروی پل مستانخدا از چشم شور زاهدان بادا نگهدارش
5. ۵خضر چون گوشه ای بگرفته است از دامن کوهش؟اگر خوشتر نیامد از بهشت این طرف کهسارش
6. ۶اگر در رفعت برج فلک سایش نمی بیندچرا خورشید را از طرف سرافتاده دستارش؟
7. ۷حصار مارپیچش اژدهای گنج را ماندولی ارزد به گنج شایگان هر خشت دیوارش
8. ۸نظرگاه تماشایی است در وی هر گذرگاهیهمیشه کاروان مصر می آید به بازارش
9. ۹حساب مه جبینان لب بامش که می داند؟دو صد خورشید رو افتاده در هر پای دیوارش
10. ۱۰به صبح عید می خندد گل رخساره صبحشبه شام قدر پهلو می زند زلف شب تارش
11. ۱۱تعالی الله از باغ جهان آرا و شهرآراکه طوبی خشک برجا مانده است از رشک اشجارش
12. ۱۲نماز صبح واجب می شود بر پاکدامانانسفیدی می کند چون در دل شب یاسمین زارش
13. ۱۳به عمر خضر سروش طعن کوتاهی ازان داردکه عمری بوده است از جان دم عیسی هوادارش
14. ۱۴نمی دانم قماش برگ گل، لیک اینقدر دانمکه بر مخمل زند نیش درشتی سوزن خارش
15. ۱۵گلوسوزست از بس نغمه های عندلیب اوچو آتش برگ، می ریزد شرر از نوک منقارش
16. ۱۶درختانش چو سرو از برگریزی ایمن اند ایمنخزان رنگی ندارد از گل رخسار اشجارش
17. ۱۷خضر تیری به تاریکی فکند از چشمه حیوانبیا اینجا حیات جاودان برگیر ز انهارش
18. ۱۸تکلف بر طرف، این قسم ملکی را به این زینتسپهداری چو نواب ظفرخان بود در کارش
19. ۱۹نوای جغد چون آوازه عنقا به گوش آیدخوشا ملکی که باشد شحنه عدل تو معمارش
20. ۲۰فلک از آفتاب آیینه داری پیشه می سازدکه گرم حرف گردد طوطی کلک شکربارش
21. ۲۱چو از هند دوات آید برون طاوس کلک اوخورد صد مارپیچ رشک کبک از طرز رفتارش
22. ۲۲نباشد حاجت سر سایه بال هما او راسعادت همچو گل می روید از اطراف دستارش
23. ۲۳بلند اقبالیی دارد که گر بر آسمان تازدبه زور بازوی قدرت کند با خاک هموارش
24. ۲۴ز بس در عهد او دزدی برافتاده است از عالمنیارد خصم دزدیدن سر از شمشیر خونبارش
25. ۲۵رباید تیزی از الماس و سرخی از لب مرجاننماید جوهر خود را چو شمشیر گهربارش
26. ۲۶خدنگش را مگو بهر چه سرخی در دهن داردز خون دشمنان پان می خورد لبهای سوفارش
27. ۲۷سری کز جنبش ابروی تیغش بر زمین افتدکه برمی دارد از خاک مذلت جز سر دارش؟
28. ۲۸عنان باددستی چون گذارد رایض جودشاگر صد بادپا باشد که می بخشد به یکبارش
29. ۲۹چه گویم از بلندیهای طبع آسمان سیرشبه دوش عرش کرسی می نهد از رتبه افکارش
30. ۳۰الهی تا جهان آرا و شهرآرا به جا باشدجهان آرایی و آرایش کشور بود کارش