1. ۱اصفهان شد غیرت افزای بهشت جاودانزین بنای تازه سلطان سلیمان زمان
2. ۲صاحب اقبالی که گر بر خاک اندازد نظرپایه قدرش ز رفعت بگذرد از آسمان
3. ۳خاک زر گشتن ز اقبال شهان مشهور بودزین بنا روشن شد این معنی بر ارباب جهان
4. ۴تا کنون صورت نبست از خامه معمار صنعشاه بیتی این چنین بر صفحه کون و مکان
5. ۵گشت ازین منزل به تشریف تمامی سرفرازبود اگر زین پیش شهر اصفهان نصف جهان
6. ۶زیر ابرو چون سواد دیده می آید به چشمدر خم طاقش سواد سرمه خیز اصفهان
7. ۷در جوار رفعت این قصر گردون منزلتکعبه زالی است طاق شهرت نوشیروان
8. ۸از اساسش زیر کوه قاف دامان زمینوز ستونش آسمان را تیر در بحر کمان
9. ۹مانع بر گرد سر گردیدن او می شودگر ندزدد سینه از بام رفیعش آسمان
10. ۱۰چون لباس غنچه تنگی می کند بر جوش گلبر شکوه این عمارت پرنیان آسمان
11. ۱۱مهر عالمتاب را در سینه می سوزد نفستا رساند روی زرد خود به خاک آستان
12. ۱۲گر نمی بود از ستون بر پای سقف عالیشمشتبه می شد به سقف بی ستون آسمان
13. ۱۳هر درش از دلگشایی صبح عید دیگرستوز هلال عید بخشد هر خم طاقی نشان
14. ۱۴دلربا هر غرفه او چون دهان تنگ یاردلنشین هر گوشه اش چون گوشه چشم بتان
15. ۱۵گر به بام او تواند فکر دوراندیش رفتسبزه خوابیده می آید به چشمش آسمان
16. ۱۶تا شبستان زراندودش نیفتد از صفاشمع همچون لاله می سازد گره در دل دخان
17. ۱۷در حریم او ز حیرانی سپند شوخ چشماز سر آتش نخیزد همچو خال گلرخان
18. ۱۸گر شود طاق بلند او مدار آفتاباز زوال ایمن بود تا دامن آخر زمان
19. ۱۹آب را در دیده ها مانع ز گردیدن شودنیست نسبت شمسه او را به مهر زرفشان
20. ۲۰از تماشایی اگر می داشت چشم رونمااز زر و گوهر تهی می شد کنار بحر و کان
21. ۲۱هر ستون او بود فواره دریای نوربس که در آیینه گردیده است سر تا پا نهان
22. ۲۲در بساط آسمان یک صبح دارد آفتابدارد از آیینه چندین صبح روشن این مکان
23. ۲۳از حضور شه درین آیینه زار دلنشینیوسفستانی مصور می شود در هر زمان
24. ۲۴گشته دیوار و درش ز آیینه سر تا پای چشمتا به کام دل شود از دیدن شه کامران
25. ۲۵آفتاب از خجلت گلجام رنگارنگ اومی دهد رنگی و رنگی می ستاند هر زمان
26. ۲۶گر ندیدستی پری در شیشه چون گیرد قراردر ته آیینه تصویرات او بنگر عیان
27. ۲۷صورت دیوار او تقصیر در جنبش نداشتگر نمی شد محو در حسن صفای این مکان
28. ۲۸خط استادان ز زیر طلق می آید به چشمچون خط نارسته آیینه رویان جهان
29. ۲۹نیست دیوارش مصور، کز تماشا مانده اندپشت بر دیوار حیرت ماهرویان جهان
30. ۳۰هر که را افتد نظر بر شمسه زرین اومی شود مژگان او چون مهر زرین در زمان
31. ۳۱کشتی نوح است بال از بادبان واکرده استدر نظرها صورت تالار او با سایبان
32. ۳۲بیضه افلاک را در زیر بال آورده استطره اش کز شهپر جبریل می بخشد نشان
33. ۳۳سر برآورده است از یک پیرهن صد ماه مصرتا شده است از دور آن تالار کنگرها عیان
34. ۳۴نیست کنگر گرد تالارش که بهر حفظ اوشد بلند از شش جهت دست دعا بر آسمان
35. ۳۵طره اش بال پریزادست کز فرمان حقسایه افکنده است بر فرق سلیمان زمان
36. ۳۶کنگر زرین او سرپنجه خورشید راتافت چندانی که شد خون شفق از وی روان
37. ۳۷تا به حوض افتاد عکس شمسه زرین اوگشت زر بی منت اکسیر، فلس ماهیان
38. ۳۸دارد از حوض مصفا در کنار آیینه هاتا نگردد غافل از نظاره خود یک زمان
39. ۳۹بر سریر حوض، هر فواره سیمین اوساق بلقیسی است کز صرح ممرد شد عیان
40. ۴۰هست هر فواره او مصرع برجسته ایکز روانی وصف او جاری بود بر هر زبان
41. ۴۱نیست جز فواره در بستانسرای روزگارسرو سیمینی که با استادگی باشد روان
42. ۴۲چون ید بیضا برد فواره سیمین اوزنگ با تردستی از آیینه دلها روان
43. ۴۳وصف او از خامه کوتاه زبان ناید که هستعاجز از اوصاف او فواره با طی اللسان
44. ۴۴گر چنین خواهد سر فواره ساییدن به ابربی نیاز از بحر می گردد سحاب درفشان
45. ۴۵جدول مواج او سوهان زنگار غم استآبشار او ز جوی شیر می بخشد نشان
46. ۴۶آب بردارد گر از دریاچه اش ابر بهارقطره هایش گوهر شهوار گردد در زمان
47. ۴۷زنده رود از خاکبوسش یافت جان تازه ایچون نگردد گرد این دولتسرا پروانه سان؟
48. ۴۸بس که افتاده است دامنگیر خاک دلکششحیرتی دارم که دروی آب چون گردد روان
49. ۴۹صبح را دارد صفای مرمر او سنگداغشمسه اش خورشید را آب از نظر سازد روان
50. ۵۰گرچه می گویند باران نیست در ابر سفیدمی چکد آب حیات از مرمر او جاودان
51. ۵۱می شود بی پرده، از بس صیقلی افتاده استاز جبین مرمر او چهره راز نهان
52. ۵۲گر نلغزد پای مژگان از صفای مرمرشبر بیاض چهره اش از لطف می ماند نشان
53. ۵۳از صفای مرمر او زاهد شب زنده داراز طلوع صبح می افتد غلط در هر زمان (کذا)
54. ۵۴نیست عکس باغ در حوضش که فردوس بریندر عرق گردیده است از شرم این منزل نهان
55. ۵۵عندلیبانش نمی گردند بی برگ از نوافرش چون سبزه است در باغش بهار بی خزان
56. ۵۶از هوای دلگشایش غنچه تصویر راواشود چون گل به شکرخنده شادی دهان
57. ۵۷خجلت از بال و پر خود بیش از پا می کشدگر دهد طاوس را در گلشنش ره باغبان
58. ۵۸از خیابان پر از گلهای رنگارنگ اوداغها دارد ز انجم بر سراپا کهکشان
59. ۵۹در نظرها از سواد قطعه ریحان اویک قلم شد نسخ، خط چون غبار گلرخان
60. ۶۰چشم شبنم حلقه بیرون در گردیده استبس که تنگی می کند بر جوش گلها گلستان
61. ۶۱تا شد این قصر مثمن جلوه گر، از انفعالهشت جنت در پس دیوار محشر شد نهان
62. ۶۲گشت تا از ظل این قصر مرصع سرفرازمی کند کار جواهر سرمه خاک اصفهان
63. ۶۳هر چنار از برگ سر تا پا بود دست دعاتا به کام دل نشیند شه درین خرم مکان
64. ۶۴چون به توفیق حق و اقبال روزافزون شاهیافت این دولتسرا انجام در اندک زمان
65. ۶۵بر زبان خامه صائب به توفیق الهاین دو تاریخ آمد از الهام غیبی توأمان
66. ۶۶باد یارب قبله گاه سرفرازان زمانبارگاه تازه سلطان سلیمان زمان