1. ۱حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
2. ۲سوختم، چند از حجابِ عشق دارم زیرِ لبچون الف در بَسمِ پنهان مَد آهِ خویش را؟
3. ۳تا کی از تر‌دامنی در پرده باشی چون حباب؟می‌توان کردن به آهی پاک، راهِ خویش را
4. ۴می‌برد غم ره به سر‌وقتِ دلِ ما بی‌دلیلابرِ نیسان می‌شناسد خانه‌خواهِ خویش را
5. ۵تا قدِ موزونِ او را در خرامِ ناز دیدکبک از حیرت فرامش کرد راهِ خویش را
6. ۶رو نمی‌آرد به مهر و ماه تا آیینه هستمی‌شناسد یارِ ما قدرِ نگاهِ خویش را
7. ۷رهروی کز راه و رسمِ دردمندی آگه استگردِ سر چون کعبه گردد سنگِ راهِ خویش را
8. ۸هر که نیشِ منت از اربابِ همّت خورده استبهْ شمارد از گُلِ مردم گیاهِ خویش را
9. ۹این جوابِ آن غزل صائب که اهلی گفته استبر فلک هر شب رسانم برقِ آهِ خویش را