1. ۱ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌هاگنجینه گوهر ز مدیح تو دهن‌ها
2. ۲یک بار بر این نه چمن سبز گذشتیسر در پی بوی تو نهادند چمن‌ها
3. ۳ما و سر آن زلف و پریشانی غربتگرد سر این شام بود صبح وطن‌ها
4. ۴از نقطه توان راه به مضمون سخن بردغول ره ما گشت درازی سخن‌ها
5. ۵تا شبنم افتاده بر افلاک برآیدخورشید جهان‌تاب فروهشته رسن‌ها
6. ۶معموره عشق است که غربت‌زدگانشدر آب نگیرند گل از یاد وطن‌ها
7. ۷نقد دو جهان غنچه‌صفت در گره توستتا چند بگردی چو زبان گرد دهن‌ها؟
8. ۸هرجا که شود خامه صائب گهرافشانتا حشر بماند چو صدف باز دهن‌ها