1. ۱بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟
2. ۲مگر از سیر خود ای ماه لقا می آیی؟که عجب در نظر من به صفا می آیی؟
3. ۳می چکد خون ز دم تیغ نگاهت امروزمگر از طوف مزار شهدا می آیی؟
4. ۴کیست زان جلوه مستانه نگردد بیهوش؟که ز سر تا به قدم هوش ربا می آیی
5. ۵می توان یافت ز رخساره گندم گونتکز بهشت ای صنم حورلقا می آیی
6. ۶که به رخسار تو گستاخ نظر کرده، که بازشسته رو از عرق شرم و حیا می آیی
7. ۷سر خونریز که داری، که ز خلوتگه نازمست و خنجر به کف و لعل قبا می آیی
8. ۸چون نثار قدمت خرده جان را نکنم؟که روان بخش تر از آب بقا می آیی
9. ۹چون کنند از تو نهان راز دل خود عشاق؟که به رخساره اندیشه نما می آیی
10. ۱۰کرده ام هاله صفت قالب خود را خالیگر به آغوش من ای ماه لقا می آیی
11. ۱۱در بساطم نگه بازپسینی مانده استگر به سر وقت من ای سست وفا می آیی
12. ۱۲می کنی خون به دل باغ بهشت از تمکینتو به غمخانه عشاق کجا می آیی؟
13. ۱۳گشت خوشید جهانتاب ز مغرب طالعکی ز مشرق بدر ای ماه لقا می آیی؟
14. ۱۴روی چون آینه پنهان مکن از سوختگانکه ز خاکستر دلها به جلا می آیی
15. ۱۵مشکبو گشت ز جولان غزال تو زمینمی توان یافت که از ناف ختا می آیی
16. ۱۶برخوری چون گل ازان چهره خندان یارب!که به آغوش من آغوش گشا می آیی
17. ۱۷باش چندان که دل رفته به جا باز آیدگر به دلجویی این بی سر و پا می آیی
18. ۱۸بی سبب خضر خط سبز دلیل تو شده استکی تو سرکش به ره از راهنما می آیی؟
19. ۱۹گر بدانی که چه خون می خورم از دوری توتا به غمخانه من پا به حنا می آیی
20. ۲۰گر بدانی چه قدر تشنه دیدار توایمعرق آلود به سر منزل ما می آیی
21. ۲۱آنقدرها ننشینی که به گردت گردیمبعد عمری که به ویرانه ما می آیی
22. ۲۲رو به خلوتگه اغیار جلوریز رویبه سر وعده ما رو به قفا می آیی
23. ۲۳نیست چون فاصله درآمدن و رفتن توای جگر خون کن عشاق چرا می آیی؟
24. ۲۴ای صبا بوی تو امروز جنون می آردمگر از سلسله زلف دو تا می آیی؟
25. ۲۵نکشی پای ز ویرانه صائب هرگزگر بدانی که چه مقدار بجا می آیی