1. ۱روشن ز نور صدق بود جان صبحگاهبی وجه نیست چهره خندان صبحگاه
2. ۲ز انجم سپهر زر همه شب جمع می کندبهر نیاز مقدم سلطان صبحگاه
3. ۳عمر ابد که یافت ز آب حیات، خضریک مد نارساست ز دیوان صبحگاه
4. ۴گر خضر یافت زندگی از آب زندگیعالم حیات یافت ز احسان صبحگاه
5. ۵چون آب خضر نیست سیه کاسه و بخیلعام است فیض چشمه حیوان صبحگاه
6. ۶از نور صدق، دیده شوخ ستارگانگردید محو چهره تابان صبحگاه
7. ۷بادام چشم را به شکر غوطه ها دهدقند مکرر لب خندان صبحگاه
8. ۸آید ز فیض صدق طلب بی مزاحمتگرم از تنور سرد برون نان صبحگاه
9. ۹چون مغز پسته غوطه به تنگ شکر دهدطوطی چرخ را شکرستان صبحگاه
10. ۱۰تا از شفق نگشته به خون شیر او بدلبردار کام خویش ز پستان صبحگاه
11. ۱۱وقت طلوع را به شکرخواب مگذرانچشم آب ده ز شمسه ایوان صبحگاه
12. ۱۲زنهار رومتاب ازین آستان که هستچرخ از ستاره، ریزه خور خوان صبحگاه
13. ۱۳فریاد مرغکان سحرخیز این بودکای خوابناک، جان تو و جان صبحگاه!
14. ۱۴در دیده تو پرده خواب دگر شودخالی اگر کنند نمکدان صبحگاه
15. ۱۵صائب رخ گشاده بود مشرق امیدکوته مساز دست ز دامان صبحگاه