1. ۱زمین نشسته به خاک سیاه از غم توکبودپوش بو آسمان ز ماتم تو
2. ۲ز اشتیاق تو خورشید داغ می سوزدچه محو لاله و گل گشته است شبنم تو؟
3. ۳به حرف پوچ نفس خرج می کنی، غافلکه نیست گنج دو عالم بهای یک دم تو
4. ۴به نور عقل ز ظلمات نفس بیرون آیمگر به عید مبدل شود محرم تو
5. ۵در نشاط و طرب می زنی، نمی دانیکه حلقه در مرگ است قامت خم تو
6. ۶بس است در غم دنیا گریستن، تا چندبه شوره زار شود صرف آب زمزم تو؟
7. ۷چه جای چشم، که هر نوک خار این وادیسزد که گریه کند خون به ابر بی نم تو
8. ۸ترحمی به سلیمان عقل کن، تا چندبه دست دیو خورد خون خویش خاتم تو؟
9. ۹مدار خود به نصیحت نهاده ای صائبترا گرفته غم عالم و مرا غم تو