1. ۱تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبینکی توانی شست در سرچشمه کوثر جبین؟
2. ۲روز محشر سرخ رو چون لاله برخیزد ز خاکآل تمغای شهادت هر که دارد بر جبین
3. ۳وقت رفتن زردرویی می برد با خود به خاکمی گذارد هر که چون خورشید بر هر در جبین
4. ۴وقت آن کس خوش که در باغ جهان مانند بیدتیغ اگر بارد به فرقش چین نیارد بر جبین
5. ۵از دلم هر پاره چون برگ خزان در عالمی استنیست از شیرازه این اوراق را چین بر جبین
6. ۶نیستی از اهل بینش، ورنه پیش عارفاننامه واکرده ای در دست دارد هر جبین
7. ۷بهر مشتی خار و خس کز دست بیرون می رودچند بگذاری به خاک راه چون صرصر جبین
8. ۸چون لباس غنچه از هم می شکافد سنگ راتا به داغ او رساند لاله احمر جبین
9. ۹صحبت روشن ضمیران کیمیای دولت استاز فروغ مهر گردد مشرق گوهر جبین
10. ۱۰تا غبار خاکساری در بساط خاک هسترنگ دردسر مریز از صندل تر بر جبین
11. ۱۱صائب اینجا آفتاب از دور می بوسد زمیننیست برگ سجده این آستان در هر جبین
12. ۱۲این غزل را هر که گوید صائب از اهل سخنمی گذارم پیش او بر خاک تا محشر جبین