1. ۱بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من
2. ۲داغ حسرت جا ندارد در دل آزاده اماین حشم برخاسته است از دامن صحرای من
3. ۳زلف ماتم دیدگان را شانه ای در کار نیستدست کوته دار ای مهر از شب یلدای من
4. ۴مشت خاکی چون عنانداری کند سیلاب را؟کی نصیحتگر برآید با دل خودرای من؟
5. ۵حرف پوچ از من کسی وقت غضب نشنیده استکف نمی آرد ز هر طوفان به لب دریای من
6. ۶دشمن از همواری من خون خود را می خوردسیل را دست تعدی نیست بر صحرای من
7. ۷چون کنم پی گم، که با این سوز هر جا می رومشمع روشن می توان کردن ز نقش پای من
8. ۸همت والای من روزی که قامت راست کردهیچ تشریفی نیامد راست بر بالای من
9. ۹چون لگن در زیر پای شمع می آید به چشمآسمان در زیر پای همت والای من
10. ۱۰کوه و دشت از لنگر تمکین من آسوده استآه اگر زنجیر بردارد جنون از پای من
11. ۱۱جوش دریا کم نمی گردد ز سرپوش حبابمهر خاموشی چه سازد با لب گویای من؟
12. ۱۲بر لب چاه زنخدان تشنه لب استاده امآه اگر از سستی طالع نلغزد پای من!
13. ۱۳از نسیم صبحدم صد پیرهن لاغرترممی تواند باد دامن تیشه زد بر پای من!
14. ۱۴داغ دارد کیمیای صحبتم خورشید راخشت را یاقوت احمر می کند صهبای من
15. ۱۵سوز خاکسترنشینان را عیاری دیگرستهر سپندی تکیه نتواند زدن بر جای من
16. ۱۶ساغری از تلخرویی باز می دارد مرامی تواند کرد شیرین، شبنمی دریای من
17. ۱۷از غم دستار چون مجنون نمی پیچم به خودافسر از خورشید دارد فرق گردون سای من
18. ۱۸اشک تا دامن رسیدن مهره گل می شودبس که صائب گرد غم فرش است بر سیمای من