1. ۱در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایمنوبهار خویش در برگ خزان پوشیده ایم
2. ۲مطلب ما بی نیازان از سفر سرگشتگی استچشم چون تیر هوایی از نشان پوشیده ایم
3. ۳چون هما از روزی خود نیست ما را شکوه ایمغز را از چشم بد در استخوان پوشیده ایم
4. ۴موج آب زندگانی در پرده ظلمت خوش استدر خموشی جوهر تیغ زبان پوشیده ایم
5. ۵رود نیل از چهره ما گرد غربت می بردگر دو روزی در غبار کاروان پوشیده ایم
6. ۶گل ز شوخی می گذارد در میان با خار و خسخرده رازی که ما از باغبان پوشیده ایم
7. ۷شهپر رسوایی راز نهان ما شده استپرده ای کز دل به اسرار نهان پوشیده ایم
8. ۸شرم بیدار ترا در خواب نتوانیم کردگرچه از افسانه چشم پاسبان پوشیده ایم
9. ۹خاطری مجروح از تیغ زبان ما نشدار چه ما چون بید در زخم زبان پوشیده ایم؟
10. ۱۰ما به روی تازه در گلزار عالم همچو سروتنگدستی را ز چشم این و آن پوشیده ایم
11. ۱۱پیچ و تاب ما جهانی را به شور آورده استاز نظرها گرچه چون موی میان پوشیده ایم
12. ۱۲تیغ خورشید قیامت را کند دندانه دارپرده خوابی که ما بر چشم جان پوشیده ایم
13. ۱۳از نسیمی تار و پودش دست بردارد ز همجامه ای کز موج چون آب روان پوشیده ایم
14. ۱۴در چنین صبحی که جست از خواب سنگین کوه قافپرده بر روی دل از خواب گران پوشیده ایم
15. ۱۵چشم خوبان جهان چون سرمه در دنبال ماستگرچه صائب در سواد اصفهان پوشیده ایم