1. ۱ز سیر باغ نگردد دل پریشان جمعکه خویش را نکند آب در گلستان جمع
2. ۲مرابه غنچه درین باغ رشک می آیدکه بهر پاره شدن می کند گریبان جمع
3. ۳کمند طول امل درکشاکش است مدامز صید دل نشود طره پریشان جمع
4. ۴به روشنایی فهم از چراغ قانع شوکه این دوشمع نگردد به یک شبستان جمع
5. ۵مرا که بحر گهر ازکنار می گذردچرا کنم چو صدف آب چشم نیسان جمع
6. ۶مجو بلندی اگر رحمت آرزو داریکه می شود به زمینهای پست باران جمع
7. ۷تمام شب ز برای ذخیره فرداکنم ز کوچه وبازار ،سنگ طفلان جمع
8. ۸چو گل شکفت محال است غنچه گردد بازبه هیچ حیله نگردد دل پریشان جمع
9. ۹ز موج حادثه مردان نمی روند از جاکه زیر تیغ کند کوه پابه دامان جمع
10. ۱۰کجا ز سیر پریشان ما خبر داری ؟ترا که هست دل آهنین چوپیکان جمع
11. ۱۱بلاست دایره خلق چون وسیع افتادکه دام و دد همه باشند دربیابان جمع
12. ۱۲به آفتاب جهانتاب می رسد صائبچو شبنم آن که کند دل درین گلستان جمع