1. ۱راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را
2. ۲تا چو گرداب توان ریشه رسانید به آبهمچو کشتی مکن آلوده ساحل خود را
3. ۳نقد هستی است گرامی تر ازان ای غافلکه کنی خرج به اندیشه باطل خود را
4. ۴نشود خرج زمین قطره چو گوهر گردیدبرسان زود به آرامگه دل خود را
5. ۵در چنین فصل بهاری نشوی چون مجنون؟می شماری اگر از مردم عاقل خود را
6. ۶سر سودازده را تیغ بود سایه بیدوارهان زود ازین عقده مشکل خود را
7. ۷حسن لیلی چه خیال است شود پرده نشین؟چه تسلی دهی از دیدن محمل خود را؟
8. ۸گوهری نیست درین قلزم خونین صائبپوچ (و) بی مغز مکن چون کف ساحل خود را