1. ۱ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویشما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش
2. ۲بس که چون آینه ترسیده ام از دیده شورزره زیر قبا ساخته ام جوهر خویش
3. ۳هر که نا خوانده به هر بزم چو پروانه رودبایدش قطع نظر کرد ز بال و پرخویش
4. ۴از چه چون شمع زباد سخر اندیشه کنم ؟دیده ام من که مکرر به ته پا سرخویش
5. ۵گریه تلخ بود حاصلش ازبرگ نشاطدر بهار آن که چو گل صرف نسازد زرخویش
6. ۶نرود پیچ و خم ازرشته جانم بیرونتا ز تیغ تو چو جوهر نکنم بستر خویش
7. ۷چه کند شورش دریای حوادث با من ؟من که از موج خطر ساخته ام لنگر خویش
8. ۸نیست ممکن چو سبو کاسه در یوزه کنمدست خشکی که مرا هست به زیر سرخویش
9. ۹چون خرامش به چمن تخم قیامت کاردسرو از بیم به صد دست بگیرد سرخویش
10. ۱۰پیش آن غنچه دهن حرف مرا سبز نکردترم از گریه بی حاصل چشم تر خویش
11. ۱۱گل نیلوفری از یاسمنش جوش زنداگر از نگهت گل جامه کند در بر خویش
12. ۱۲نیست در روی زمین جای سخن گفتن حقمگر از دار چو منصور کنم منبر خویش
13. ۱۳عجبی نیست اگر گوهر سنجیده منبحر را مانع طوفان شود از لنگر خویش
14. ۱۴گرچه چون تیر بود سیر من از زور کمانمی کشم منت پرواز زبال و پر خویش
15. ۱۵نکند باد خزان رحم به مجموعه گلمن به امید چه شیرازه کنم دفتر خویش ؟