1. ۱اشکم ز دل به چهره دویدن گرفت بازاین خانه شکسته چکیدن گرفت باز
2. ۲آه ضعیف من که به روزن نمی رسیدبر روی چرخ، نیل کشیدن گرفت باز
3. ۳شد تازه داغ کهنه ام از روی گرم عشقاین میوه های خام رسیدن گرفت باز
4. ۴نیش شکستگی به سویدای دل رسیداین خون نیم مرده چکیدن گرفت باز
5. ۵هر دانه اشک را که فرو خورده بود دلاز تنگنای حوصله چیدن گرفت باز
6. ۶باد مراد آه دلم را ز جا ربوداین بحر آرمیده تپیدن گرفت باز
7. ۷از ترکتاز غم دل صد پاره هر طرفچون لشکر شکسته دویدن گرفت باز
8. ۸آهی علم کشید ز هر ذره خاک منمور ضعیف بال پریدن گرفت باز
9. ۹نبضی که بود از رگ خواب آرمیده تراز شوق دست یار جهیدن گرفت باز
10. ۱۰از لاله دشت دام تماشا به خاک کرددل از سواد شهر رمیدن گرفت باز
11. ۱۱دیگر دل ضعیف من از رشته های آهبرخود چو کرم پیله تنیدن گرفت باز
12. ۱۲هر دانه امید که در زیر خاک بوداز نوبهار وصل، دمیدن گرفت باز
13. ۱۳هر مویم از حلاوت آن لعل آبدارانگشت خود چو شمع مکیدن گرفت باز
14. ۱۴چشمی که با خیال تو در خواب ناز بوداز مژده وصال، پریدن گرفت باز
15. ۱۵این آن غزل که مولوی روم گفته استسیمرغ کوه قاف، رسیدن گرفت باز