1. ۱کوه سنگین را سبک جولان کند جام بهارپر برآرد لنگر تمکین درایام بهار
2. ۲خنده شادی نمی دارد دوامی همچو برقطی به لب وا کردنی می گردد ایام بهار
3. ۳نعل ابر نوبهاران است در آتش ز برقجام می رابرزمین مگذار هنگام بهار
4. ۴می شود در جلوه ای کوتاه چون مد شهابدل منه چون غافلان بر طول ایام بهار
5. ۵تا چو شبنم ازسحر خیزی است روشن دیده اتآب ده چشم خود از رخسار گلفام بهار
6. ۶چون شکوفه پنبه غفلت برون آور ز گوشتا شوی صاحب ثمراز لطف پیغام بهار
7. ۷پرده غفلت اگر برداری از پیش نظرخوش تماشاهای رنگین است در دام بهار
8. ۸طاق ابروی بهاران است از قوس قزحاز رگ ابرست زلف عنبرین فام بهار
9. ۹همچو طوق قمریان هرکس سراپا چشم شدگل تواند چید از سرو گل اندام بهار
10. ۱۰دانه مارا سموم ناامیدی سوخته استورنه کوتاهی ندارد مد انعام بهار
11. ۱۱در حریم کعبه هر ناشسته رو را بار نیستتازه در هر جام می کن غسل احرام بهار
12. ۱۲آرزوها را کند بیدار چون اصحاب کهفاز سحاب گوهرافشان رحمت عام بهار
13. ۱۳خنده بیدردی بود چون صبح باموی سفیداز شکفتن کام دل بردار هنگام بهار
14. ۱۴باده روشن علاج ظلمت غم می کنداز هلال جام، صبح عید کن شام بهار
15. ۱۵چیست نقد جان کزان جان جهان داری دریغ؟با رخ خندان چو گل تسلیم کن وام بهار
16. ۱۶چون گل رعنا شود طی در ورق گرداندنیدر جهان بیوفا آغاز و انجام بهار
17. ۱۷تخم امید جهانی تشنه جولان اوستتاکه راز خاک بردارد دلارام بهار
18. ۱۸ابرهای تیره بی می می کند دل را سیاهباده روشن به دست آور در ایام بهار
19. ۱۹خار و گل در پله میزان تردستان یکی استچون کنم قطع امید از رحمت عام بهار؟
20. ۲۰نامداری چشم اگر داری، سخاوت پیشه کنکز ره ریزش بلند آوازه شدنام بهار
21. ۲۱ز انقطاع فیض، کوته گردد ایام خزانهست روزافزون ز راه فیض، ایام بهار
22. ۲۲بر مجاور عزت مهمان غیبی واجب استسعی کن زنهاردر تعظیم واکرام بهار
23. ۲۳از رخ چون آفتاب گل نظر را آب دهتا نگردیده است غایب از لب بام بهار
24. ۲۴چشم پوشیدن ز پاس وقت صائب مشکل استخواب بلبل کی شود سنگین در ایام بهار