1. ۱بیشتر گردد دل نازک ز غمخواران فگاروای بر چشمی که از دستش بود بیماردار
2. ۲هر تهی مغزی ندارد جوهر میدان فقرکز تهیدستی زند درجان خود آتش چنار
3. ۳آنچه می آید به کار از شعر، می ماند به جاسوده گردد از جواهر آنچه ننشیند به کار
4. ۴سست در گفتار مانند گنهکاران مباشسعی کن چون بیگناهان بر سخن باشی سوار
5. ۵پله ای کز عشق و رسوایی مرا قسمت شده استهست طفل نی سوارم در نظر منصورودار
6. ۶باشد از نقص جنون پهلو تهی کردن ز سنگکز محک پروانمی دارد زرکامل عیار
7. ۷حسن رابا خال باشد گوشه چشم دگرمهر کوچک را بود از مهرها بیش اعتبار
8. ۸وحشتی دارم که چون حرف بیابان بگذردمی دود از سینه من دل برون دیوانه وار
9. ۹بر شهیدان پرتو منت گرانی می کندلاله خونین کفن دارد ز خود شمع مزار
10. ۱۰در دویدن خواب نتوان کرد بر پشت سمنداهل دولت را به غفلت چون سرآمد روزگار
11. ۱۱سرو از بی حاصلی بر یک قرار استاده استاز تزلزل نیست ایمن هیچ نخل میوه دار
12. ۱۲با تزلزل چشم نگشایند از خواب غروروای اگر می بود دولتهای دنیا پایدار
13. ۱۳شد فزون ناز وغرورحسن او صائب ز خطمی شود خواب سبک ،سنگین درایام بهار