1. ۱خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را
2. ۲چرا ممنون شوم از گلشن آرا من که می دانمبه از صد دسته گل، دامن برچیده خود را
3. ۳به دامان صدف بار دگر افکندم از ساحلز قحط قدردانان گوهر سنجیده خود را
4. ۴سرآمد چون جرس هر چند در فریاد عمر مننشد بیدار سازم طالع خوابیده خود را
5. ۵ز آب زندگی ریگ روان سیری نمی داردز می سیراب چون سازم دل غم دیده خود را
6. ۶صدف از ابر نیسان می کند بیجا گهر پنهاننگیرد پس کریم از سایلان بخشیده خود را
7. ۷نیندازد به هر آلوده دامن عشق او سایهبه خاصان می دهد شه، جامه پوشیده خود را
8. ۸همان شایسته رخسار او صائب نمی دانماگر در چشمه خورشید شویم دیده خود را