1. ۱سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
2. ۲ندزدد آفتاب از ماه نو پهلو، چه خواهد شدکه بر فتراک او بندم شکار لاغر خود را؟
3. ۳ز بیم دیده بد، چون زره زیر قبا دارمنهان در پرده بی جوهری ها جوهر خود را
4. ۴به صد آغوش، گل زان دستگاه حسن عاجز شدبه یک آغوش چون در برکشم سیمین بر خود را؟
5. ۵ازان لبریز باشد از می لعلی ایاغ منکه دارم سرنگون چون لاله دایم ساغر خود را
6. ۶ندارد جای بال افشانی من عرصه گردونچه بگشایم در آغوش قفس بال و پر خود را؟
7. ۷تو ای پروانه خام، آتشین رویی به دست آورکه من از گرمی پرواز می سوزم پر خود را
8. ۸ز سربازی نمی ترسم، ز جانبازی نمی لرزممکرر دیده ام چون شمع، زیر پا سر خود را
9. ۹به پای شمع می خواهم که رنگ تازه ای ریزمنسازم جمع از دلبستگی خاکستر خود را
10. ۱۰نگردد پرده چشم بصیرت خواب بیهوشیکه وقت خواب، پهلو می شناسد بستر خود را
11. ۱۱ننازد چون به بخت سبز خود قمری درین گلشن؟که بر فتراک سرو از طوق می بندد سر خود را
12. ۱۲ز بس آب طراوت می چکد صائب ز الفاظششود خامش گر اندازم به آتش دفتر خود را