1. ۱چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را
2. ۲قدم بیجا نهادن در قفا دارد پشیمانیادا کن سجده سهوی اگر بی جا نهی پا را
3. ۳حضور کنج عزلت گر ترا از خاک بردارداگر در خلد خوانندت به استغنا نهی پا را
4. ۴به دامان تجرد گر سبکروحانه آویزیچو عیسی از زمین بر عالم بالا نهی پا را
5. ۵نریزی گر به خاک راه آب روی درویشیکنی سبز از طراوت چون خضر هر جا نهی پا را
6. ۶توانی گر ز خود چون بوی پیراهن برون آمدشود بینا، اگر بر چشم نابینا نهی پا را
7. ۷نگهبان بی شمارست از یمین و از یسار تومبادا هر طرف چون مست، بی پروا نهی پا را
8. ۸به کوه قاف پشت خود دهی از روی آسایشبرون گر از میان خلق چون عنقا نهی پا را
9. ۹اگر خود را به جوش از پستی خامی برون آریبه فرق عقل، بی باکانه چون صهبا نهی پا را
10. ۱۰مجرد گر توانی گشت چون نور نظر از خودبه چشم روشن خورشید چون عیسی نهی پا را
11. ۱۱به سوهان ریاضت خویشتن را گر سبک سازیبه جرأت چون کف سرمست بر دریا نهی پا را
12. ۱۲سبک چون پنبه از سر وا کنی گردانه تن راچو مستان بی محابا بر سر مینا نهی پا را
13. ۱۳بود هر ذره زین خاک سیه، خورشید رخساریمبادا بر زمین از روی استغنا نهی پا را
14. ۱۴به سرعت آنچنان زین خاکدان تیره راهی شوکه گردد سرمه از گرمی، چو بر خارا نهی پا را
15. ۱۵ز مشرق تا به مغرب طی کنی یک روز بی زحمتاگر چون مهر در راه طلب تنها نهی پا را
16. ۱۶گذشتن از صراط آسان شود روز جزا بر تواگر صائب ز روی احتیاط اینجا نهی پا را