1. ۱ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداختپیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت
2. ۲با گوشه دل غنچه صفت ساخته بودمبوی تو مرا همچو صبا دربدر انداخت
3. ۳در دیده صاحب نظران موی زیادمزان روز که چشم تو مرا از نظر انداخت
4. ۴تا دامن محشر نتوان دوخت به سوزنمژگان تو چاکی که مرا در جگر انداخت
5. ۵فریاد که شیرین سخنی طوطی ما رامشغول سخن کرد و ز فکر شکر انداخت
6. ۶آن را که به دولت نتوانیش رساندنمانند هما سایه نباید به سر انداخت
7. ۷صائب شدم آسوده ازین کارگشایانتا کار مرا عشق به آه سحر انداخت