1. ۱نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا
2. ۲هر چه را خورشید سوزد، برنیاید دود ازونه ز بی دردی بود از آه لب بستن مرا
3. ۳با دل روشن، ز نور عاریت مستغنیمگل فتد از مهر و مه در دیده روزن مرا
4. ۴داشتم چندین گل بی خار چشم از سادگیزخم خاری هم نشد روزی ازین گلشن مرا
5. ۵در کمین دارد پریشان خاطری جمعیتمپر برون آرد چو موران، دانه در خرمن مرا
6. ۶با تهیدستی درین دریای گوهر چون صدفصد یتیم از اشک افتاده است در دامن مرا
7. ۷از هوای تر شود آیینه‌ام تاریک ترهیچ باغ دلگشایی نیست چون گلخن مرا
8. ۸از نسیم شکر، ناف آهوی مشکین کنماز دهان شیر سازد چرخ اگر مسکن مرا
9. ۹از نفس هر چند چون عیسی روان بخشم به خلقآب می‌باید گرفت از چشمه سوزن مرا
10. ۱۰از زبان آتشینم گرچه محفل روشن استنیست چون شمع از تهیدستی دو پیراهن مرا
11. ۱۱گرچه دارم تازه، روی باغ را در بر گریزنیست چون سرو از تهیدستی دو پیراهن مرا