1. ۱تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا
2. ۲نیست از بی‌حاصلی نقلِ مکان در خاطرمخارِ بی برگم، زمینِ شور می‌سازد مرا
3. ۳چشم بر دریا ندارد کاسهٔ دریوزه‌اماشکِ نیسان چون صدف معمور می‌سازد مرا
4. ۴با گشادِ جبهه چون آیینه نازک‌مشربماز نظرها یک نفس مستور می‌سازد مرا
5. ۵نیست در دل حسن را زنگی ز نیلِ چشم‌زخمآبِ حیوانم، شبِ دِیجور می‌سازد مرا
6. ۶پلهٔ نزدیک، سازد دستِ جرأت را درازخارِ دیوارم، نگاهِ دور می‌سازد مرا
7. ۷غنچه را با شاخساران است پیوندِ قدیمدارِ عبرت چون سرِ منصور می‌سازد مرا
8. ۸خاکساری پادشاهِ وقت خویشم کرده استاز سفالی کاسهٔ فغفور می‌سازد مرا
9. ۹سبزهٔ خوابیده را بیدار سازد ناله‌اموای بر باغی که از خود دور می‌سازد مرا
10. ۱۰بر دلِ من چون گهر گردِ یتیمی بار نیستکلفتِ روی زمین معمور می سازد مرا
11. ۱۱نیست از زخمِ زبان پروا، ز شیرینی مراشهدِ صافم، خانهٔ زنبور می‌سازد مرا
12. ۱۲نیست صائب در بساطِ من به غیر از زخم و داغهمچو مجنون وادیِ پرشور می‌سازد مرا