1. ۱نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را
2. ۲داغ دارد میکشان را تشنه چشمی های منمی کنم خالی ز می در دست ساقی جام را
3. ۳روزگار عیش را دود سپندی لازم استشد شب آدینه نیل چشم زخم ایام را
4. ۴دل به کوشش آرزو را پخته نتوانست کرددر بغل نتوان رساندن میوه های خام را
5. ۵هر که را از درد و صاف می نظر بر نشأه استباده یک جام داند بوسه و دشنام را
6. ۶جسم رنگ جان گرفت از بی قراری های دلمی برد چون سایه با خود صید وحشی دام را
7. ۷در دل خود کعبه مقصود را هر کس که یافتبستن زنار داند بستن احرام را
8. ۸بوسه را در نامه می پیچد برای دیگرانآن که می دارد دریغ از عاشقان پیغام را
9. ۹دل چو شد افسرده، از جسم گرانجان پاره ای استرنگ برگ خویش باشد میوه های خام را
10. ۱۰نیست صائب شنبه و آدینه در کوی مغانمی کند یکرنگ، مشرب سر به سر ایام را