1. ۱دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلیزنهار بد مکن که نکردست عاقلی
2. ۲این پنج روزه مهلت ایام آدمیآزار مردمان نکند جز مغفلی
3. ۳باری نظر به خاک عزیزان رفته کنتا مجمل وجود ببینی مفصلی
4. ۴آن پنجهٔ کمانکش و انگشت خوشنویسهر بندی اوفتاده به جایی و مفصلی
5. ۵درویش و پادشه نشنیدم که کرده‌اندبیرون ازین دو لقمهٔ روزی تناولی
6. ۶زان گنجهای نعمت و خروارهای مالبا خویشتن به گور نبردند خردلی
7. ۷از مال و جاه و منصب و فرمان و تخت و بختبهتر ز نام نیک نکردند حاصلی
8. ۸بعد از هزار سال که نوشیروان گذشتگویند ازو هنوز که بودست عادلی
9. ۹ای آنکه خانه در ره سیلاب می‌کنیبر خاک رودخانه نباشد معولی
10. ۱۰دل در جهان مبند که با کس وفا نکردهرگز نبود دور زمان بی‌تبدلی
11. ۱۱مرگ از تو دور نیست وگر هست فی‌المثلهر روز باز می‌رویش پیش، منزلی
12. ۱۲بنیاد خاک بر سر آبست ازین سببخالی نباشد از خللی یا تزلزلی
13. ۱۳دنیا مثال بحر عمیقست پر نهنگآسوده عارفان که گرفتند ساحلی
14. ۱۴دانا چه گفت، گفت چو عزلت ضرورتستمن خود به اختیار نشینم به معزلی
15. ۱۵یعنی خلاف رای خداوند حکمت استامروز خانه کردن و فردا تحولی
16. ۱۶آنگه که سر به بالش گورم نهند بازاز من چه بالشی که بماند چه حنبلی
17. ۱۷بعد از خدای هر چه تصور کنی به عقلناچارش آخریست همیدون که اولی
18. ۱۸خواهی که رستگار شوی راستکار باشتا عیب جوی را نرسد بر تو مدخلی
19. ۱۹تیر از کمان چو رفت نیاید به شست بازپس واجبست در همه کاری تأملی
20. ۲۰باید که قهر و لطف بود پادشاه راورنه میسرش نشود حل مشکلی
21. ۲۱وقتی به لطف گوی که سالار قوم رابا گفت و گوی خلق بباید تحملی
22. ۲۲وقتی به قهر گوی که صد کوزهٔ نباتگه گه چنان به کار نیاید که حنظلی
23. ۲۳مرد آدمی نباشد اگر دل نسوزدشباری که بیند و خری اوفتاده در گلی
24. ۲۴رستم به نیزه‌ای نکند هرگز آن مصافبا دشمنان خویش که زالی به مغزلی
25. ۲۵هرگز به پنج روزه حیات گذشتنیخرم کسی شود مگر از موت غافلی
26. ۲۶نی کاروان برفت و تو خواهی مقیم بودترتیب کرده‌اند تو را نیز محملی
27. ۲۷گر من سخن درشت نگویم تو نشنویبی‌جهد از آینه نبرد زنگ صیقلی
28. ۲۸حقگوی را زبان ملامت بود درازحق نیست اینچه گفتم؟ اگر هست گو بلی
29. ۲۹تو راست باش تا دگران راستی کننددانی که بی‌ستاره نرفتست جدولی
30. ۳۰خاص از برای وسوسهٔ دیو نفس راشاید گر این سخن بنویسی به هیکلی
31. ۳۱جز نیکبخت پند خردمند نشنوداینست تربیت که پریشان مکن دلی
32. ۳۲تا هر چه گفته باشمت از خیر در حضوربعد از تو شرمسار نباشم به محفلی
33. ۳۳این فکر بکر من که به حسنش نظیر نیستمردم مخوان اگر دهمش جز به مقبلی
34. ۳۴وان کیست انکیانه که دادار آسماندادست مرو را همه حسن و شمایلی
35. ۳۵نویین اعظم آنکه به تدبیر و فهم و رایامروز در بسیط ندارد مقابلی
36. ۳۶من خود چگونه دم زنم از عقل و طبع خویشکس پیش آفتاب نکردست مشعلی
37. ۳۷منت‌پذیر او نه منم در زمین پارسدر حق کیست آنکه ندارد تفضلی
38. ۳۸عمرت دراز باد نگویم هزار سالزیرا که اهل حق نپسندند باطلی
39. ۳۹نفست همیشه پیرو فرمان شرع بادتا بر سرش ز عقل بداری موکلی
40. ۴۰تا بلبلان به ناله درآیند بامدادهر گه که سر برآورد از بوستان گلی
41. ۴۱همواره بوستان امیدت شکفته بادسعدی دعای خیر تو گویان چو بلبلی