1. ۱بزن که قوت بازوی سلطنت داریکه دست همت مردانت می‌دهد یاری
2. ۲جهان‌گشای و عدو بند و ملک‌بخش و ستانکه در حمایت صاحبدلان بسیاری
3. ۳گرت به شب نبدی سر بر آستانهٔ حقکیت به روز میسر شدی جهانداری؟
4. ۴به دولت تو چنان ایمنست پشت زمینکه خلق در شکم مادرند پنداری
5. ۵به زیر سایهٔ عدل تو آسمان را نیستمجال آنکه کند بر کسی ستمکاری
6. ۶کف عطای تو گر نیست ابر رحمت حقچه نعمت است که بر بر و بحر می‌باری
7. ۷مدیح، شیوهٔ درویش نیست تا گویممثال بحر محیطی و ابر آذاری
8. ۸نگویمت که به فضل از کرام ممتازینگویمت که به عدل از ملوک مختاری
9. ۹وگرچه این همه هستی، نصیحت اولیترکه پند، راه خلاص است و دوستی باری
10. ۱۰به سعی کوش که ناگه فراغتت نبودکه سر بخاری اگر روی شیر نر خاری
11. ۱۱خدای یوسف صدیق را عزیز نکردبه خوب رویی، لیکن به خوب کرداری
12. ۱۲شکوه و لشکر و جاه و جمال و مالت هستولی به کار نیاید به جز نکوکاری
13. ۱۳چه روزها به شب آورده‌ای به راحت نفسچه باشد ار به عبادت شبی به روز آری
14. ۱۴که پیش اهل دل آب حیات در ظلماتدعای زنده‌دلانست در شب تاری
15. ۱۵خدای سلطنتت بر زمین دنیا دادز بهر آنکه درو تخم آخرت کاری
16. ۱۶به نیک و بد چو بباید گذاشت این بهترکه نام نیک به دست آوری و بگذاری
17. ۱۷پس از گرفتن عالم چو کوچ خواهد بودرواست گر همه عالم گرفته انگاری
18. ۱۸صراط راست که داند در آن جهان رفتن؟کسی که خو کند اینجا به راست رفتاری
19. ۱۹جهان ستانی و لشکرکشی چه مانندستبه کامرانی درویش در سبکباری؟
20. ۲۰به بندگی سر طاعت بنه که برباییبه رفعت از سر گردون، کلاه جباری
21. ۲۱چو کار با لحد افتاد هر دو یکسانندبزرگتر ملک و کمترینه بازاری
22. ۲۲ورین گدا به مثل نیکبخت برخیزدبدان امیر اجلش دهند سالاری
23. ۲۳تو را که رحمت و دادست و دین، بشارت بادکه جور و ظلم و تعدی ز خلق برداری
24. ۲۴بقای مملکت اندر وجود یک شرطستکه دست هیچ قوی بر ضعیف نگماری
25. ۲۵به دولتت علم دین حق فراشته بادبه صولتت علم کفر در نگونساری
26. ۲۶چنانکه تا به قیامت کسی نشان ندهدبجز دهانه فرنگی و مشک تاتاری
27. ۲۷هزار سال نگویم بقای عمر تو بادکه این مبالغه دانم ز عقل نشماری
28. ۲۸همین سعادت و توفیق بر مزیدت بادکه حق‌گزاری و بی‌حق کسی نیازاری