1. ۱ای که پنجاه رفت و در خوابیمگر این پنج روزه دریابی
2. ۲تا کی این باد کبر و آتش خشمشرم بادت که قطرهٔ آبی
3. ۳کهل گشتی و همچنان طفلیشیخ بودی و همچنان شابی
4. ۴تو به بازی نشسته و ز چپ و راستمی‌رود تیر چرخ پرتابی
5. ۵تا درین گله گوسفندی هستننشیند فلک ز قصابی
6. ۶تو چراغی نهاده بر ره بادخانه‌ای در ممر سیلابی
7. ۷گر به رفعت سپهر و کیوانیور به حسن آفتاب و مهتابی
8. ۸ور به مشرق روی به سیاحیور به مغرب رسی به جلابی
9. ۹ور به مردی ز باد درگذریور به شوخی چو برف بشتابی
10. ۱۰ور به تمکین ابن عفانیور به نیروی ابن خطابی
11. ۱۱ور به نعمت شریک قارونیور به قوت عدیل سهرابی
12. ۱۲ور میسر شود که سنگ سیاهزر صامت کنی به قلابی
13. ۱۳ملک‌الموت را به حیله و زورنتوانی که دست برتابی
14. ۱۴منتهای کمال، نقصانستگل بریزد به وقت سیرابی
15. ۱۵تو که مبدا و مرجعت اینستنه سزاوار کبر و اعجابی
16. ۱۶خشت بالین گور یاد آورای که سر بر کنار احبابی
17. ۱۷خفتنت زیر خاک خواهد بودای که در خوابگاه سنجابی
18. ۱۸بانگ طبلت نمی‌کند بیدارتو مگر مرده‌ای نه در خوابی
19. ۱۹بس خلایق فریفتست این سیمکه تو لرزان برو چو سیمایی
20. ۲۰بس جهان دیده این درخت قدیمکه تو پیچان برو چو لبلابی
21. ۲۱بس بگردید و بس بخواهد گشتبر سر ما سپهر دولابی
22. ۲۲تو ممیز به عقل و ادراکینه مکرم به جاه و انسابی
23. ۲۳تو به دین ارجمند و نیکونامنه به دنیا و ملک و اسبابی
24. ۲۴ابلهی صد عتابی خاراگر بپوشد خریست عتابی
25. ۲۵نقش دیوار خانه‌ای تو هنوزگر همین صورتی و القابی
26. ۲۶ای مرید هوای نفس حریصتشنه بر زهر همچو جلابی
27. ۲۷قیمت خویشتن خسیس مکنکه تو در اصل جوهری نابی
28. ۲۸دست و پایی بزن به چاره و جهدکه عجب در میان غرقابی
29. ۲۹عهدهای شکسته را چه طریقچاره هم توبتست و شعابی
30. ۳۰به در بی‌نیاز نتوان رفتجز به مستغفری و اوابی
31. ۳۱تو در خلق می‌زنی شب و روزلاجرم بی‌نصیب ازین بابی
32. ۳۲کی دعای تو مستجاب کندکه به یک روح در دو محرابی
33. ۳۳یارب از جنس ما چه خیر آیدتو کرم کن که رب اربابی
34. ۳۴غیب دان و لطیف و بی‌چونیسترپوش و کریم و توابی
35. ۳۵سعدیا راستی ز خلق مجویچون تو در نفس خود نمی‌یابی
36. ۳۶جای گریه‌ست بر مصیبت پیرتو چو کودک هنوز لعابی
37. ۳۷با همه عیب خویشتن شب و روزدر تکاپوی عیب اصحابی
38. ۳۸گر همه علم عالمت باشدبی‌عمل مدعی و کذابی
39. ۳۹پیش مردان آفتاب صفتبه اضافت چو کرم شب‌تابی
40. ۴۰پیر بودی و ره ندانستیتو نه پیری که طفل کتابی