1. ۱خدای را چه توان گفت شکر فضل و کرمبدین نظر که دگرباره کرد بر عالم
2. ۲به دور دولت سلجوقشاه سلغرشاهخدایگان معظم اتابک اعظم
3. ۳سر ملوک زمان پادشاه روی زمینخلیفهٔ پدر و عم به اتفاق اعم
4. ۴زمین پارس دگر فر آسمان داردبه ماه طلعت شاه و ستارگان حشم
5. ۵یکی به حضرت او داغ خادمی بر روییکی به خدمت او دست بندگی بر هم
6. ۶به قبلهٔ کرمش روی نیکخواهان راستبه خدمت حرمش پشت پادشاهان خم
7. ۷هنوز کوس بشارت تمام نازده بودکه تهنیت به دیار عرب رسید و عجم
8. ۸ز سر نهادن گردن‌کشان و سالارانبر آستان جلالش نماند جای قدم
9. ۹سپاس بار خدایی که شکر نعمت اوهزار سال کم از حق او بود یک دم
10. ۱۰خوشست بر دل آزادگان جراحت دوستبه حکم آنکه همش دوست می‌نهد مرهم
11. ۱۱شب فراق به روز وصال حامله بودالم خوشست به اندیشهٔ شفای الم
12. ۱۲دگر خلاف نباشد میان آتش و آبدگر نزاع نیفتد میان گرگ و غنم
13. ۱۳ز سایهٔ علم شیر پیکرش نه عجبکه لرزه بر تن شیران فتد چو شیر علم
14. ۱۴اگر دو دیدهٔ دشمن نمی‌تواند دیدکه دوستان همه شادند، گو بمیر از غم
15. ۱۵وجود هر که نخواهد دوام دولت اواسیر باد به زندان ساکنان عدم
16. ۱۶شها به خون عدو ریختن شتاب مکنکه خود هلاک شوند از حسد به خون شکم
17. ۱۷هر آنکه چون قلمت سر به حکم بر ننهددو نیمه باد سرش تا به سینه همچو قلم
18. ۱۸چنان به عهد تو مشتاق بود نوبت ملککه تشنگان به فرات و پیادگان به حرم
19. ۱۹به حلق خلق فرو ریخت شربتی شیرینزدند بر دل بدگوی ضربتی محکم
20. ۲۰جهان نماند و آثار معدلت ماندبه خیر کوش و صلاح و سداد و عفو و کرم
21. ۲۱که ملک و دولت اضحاک بی‌گناه آزارنماند و تا به قیامت برو بماند رقم
22. ۲۲خطای بنده نگیری که مهتران ملوکشنیده‌اند نصیحت ز کهتران خدم
23. ۲۳خنک تنی که پس از وی حدیث خیر کنندکه جز حدیث نمی‌ماند از بنی‌آدم
24. ۲۴به دولتت همه افتادگان بلند شدندچو آفتاب که بر آسمان برد شبنم
25. ۲۵مگر کمینهٔ آحاد بندگان سعدیکه سعیش از همه بیشست و حظش از همه کم
26. ۲۶همیشه خرمیت باد و خیر باد که خلقنبوده‌اند به ایام کس چنین خرم
27. ۲۷سری مباد که بر خط بندگی تو نیستوگر بود به سرنیزه باد چون پرچم