1. ۱توانگری نه به مال است پیش اهل کمالکه مال تا لب گور است و بعد از آن اَعمال
2. ۲من آنچه شرط بلاغ است با تو می‌گویمتو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال
3. ۳محل قابل و آنگه نصیحت قائلچو گوش هوش نباشد چه سود حُسنِ مَقال؟
4. ۴به چشم و گوش و دهان آدمی نباشد شخصکه هست صورت دیوار را همین تمثال
5. ۵نصیحت همه عالم چو باد در قفس استبه گوش مردم نادان، چو آب در غربال
6. ۶دل ای حکیم در این مَعبر هَلاک مبندکه اعتماد نکردند بر جهان، عُقّال
7. ۷مکن به چشم ارادت نگاه در دنیاکه پشت مار به نقش است و زهر او قَتّال
8. ۸نه آفتابِ وجودِ ضعیفِ انسان راکه آفتابِ فلک را ضرورت است زوال
9. ۹چنان به لطف همی پرورَد که مرواریددگر به قهر چنان خرد می‌کند که سُفال
10. ۱۰برفت عمر و نرفتیم راه شرط و ادببه راستی که به بازی برفت چندین سال
11. ۱۱کنون که رغبت خیر است زورِ طاعت نیستدریغ، زور جوانی که صرف شد به محال
12. ۱۲زمان توبه و عذر است و وقت بیداریکه پنج روز دگر می‌رود به اِسْتِعجال
13. ۱۳کنون هوای عمل می‌زند کبوتر نفْسکه دست جور زمانش نه پر گذاشت نه بال
14. ۱۴چنان شدم که به انگشت می‌نمایندمنماز شام که بر بام می‌روم چو هلال
15. ۱۵وصال حضرت جان‌آفرین مبارک بادکه دیر و زود فراق اوفتد در این اَوصال
16. ۱۶به زیر بار گنه، گام برنمی‌گیرمکه زیر بار به آهستگی رود حَمّال
17. ۱۷چنین گذشت که دیگر امید خیر نماندمگر به عفوِ خداوندِ مُنْعِمُ متعال
18. ۱۸بزرگوار خدایا به حق مردانیکه عارفان جمیل‌اند و عاشقان جمال
19. ۱۹مبارزان طریقت که نفْس بشکستندبه زور بازوی تقویٰ و لِلْحُروبِ رِجال
20. ۲۰یُقَدِّسونَ لَهُ بِالْخَفِيِّ وَ الْإِعلانیُسَبِّحونَ لَهُ بِالْغُدُوِّ وَ الآصال
21. ۲۱مراد نفس ندادند از این سرای غرورکه صبر پیش گرفتند تا به وقت مجال
22. ۲۲قفا خورند و ملامت برند و خوش باشندشب فراق به امید بامداد وصال
23. ۲۳به سِرّ سینهٔ این دوستان عَلَی‌التَّفصیلکه دست گیری و رحمت کنی عَلَی‌الْإِجمال
24. ۲۴رهی نمی‌برم و چاره‌ای نمی‌دانمبه جز محبت مردان مستقیم احوال
25. ۲۵مرا به صحبت نیکان امیدْ بسیار استکه مایه‌داران رحمت کنند بر بَطّال
26. ۲۶بوَد که صدرنشینانِ بارگاهِ قبولنظر کنند به بیچارگان صَفِّ نِعال
27. ۲۷توقع است به اِنعام دائم‌ُالْمعروفز بهر آنکه نه امروز می‌کند إِفْضال
28. ۲۸همیشه در کرمش بوده‌ایم و در نِعَمَشاز آستانِ مُربِّی کجا روند اطفال؟
29. ۲۹سؤال نیست مگر بر خزائن کرمشسؤال نیز چه حاجت؟ که عالِم است به حال
30. ۳۰من آن ظَلومِ جَهولم که اوّلم گفتیچه خواهی از ضُعفا ای کریم و از جُهّال؟
31. ۳۱مرا تحمل باری چگونه دست دهد؟که آسمان و زمین برنتافتند و جِبال
32. ۳۲ثنای عزّت حضرت نمی‌توانم گفتکه ره نمی‌برد آنجا قیاس و وهم و خیال
33. ۳۳خِتام عمر خدایا به فضل و رحمت خویشبه خیر کن؛ که همین است غایةُالآمال
34. ۳۴بر آستان عبادت وقوف کن سعدیکه وهم منقطع است از سُرادِقات جَلال