1. ۱هر آدمی که نظر با یکی ندارد و دلبه صورتی ندهد صورتیست لایعقل
2. ۲اگر همین خور و خوابست حاصل از عمرتبه هیچ کار نیاید حیات بی‌حاصل
3. ۳از آنکه من به تأمل درو گرفتارمهزار حیف بر آن کس که بگذرد غافل
4. ۴نظر برفت و دل اندر کمند شوق بماندخطا کنند سفیهان و عهده بر عاقل
5. ۵ندانم از چه گلست آن نگار یغماییکه خط کشیده در اوصاف نیکوان چگل
6. ۶بدین کمال ندارند حسن در کشمیرچنین بلیغ ندانند سحر در بابل
7. ۷به خال مشکین بر خد احمرش گویینهاده‌اند بر آتش به نام من فلفل
8. ۸سر عزیز که سرمایهٔ وجود منستفدای پایش اگر قاطعست وگر واصل
9. ۹ز هرچه هست گزیرست ناگزیر از دوستز دوست مگسل و از هرچه در جهان بگسل
10. ۱۰دوای درد مرا ای طبیب می‌نکنیمگر تو نیز فرومانده‌ای در این مشکل
11. ۱۱هزار کشتی بازارگان درین دریافرو رود که نبینند تخته بر ساحل
12. ۱۲جهانیان به مهمات خویشتن مشغولمرا به روی تو شغلیست از جهان شاغل
13. ۱۳که من به حسن تو ماهی ندیده‌ام طالعکه من به قد تو سروی ندیده‌ام مایل
14. ۱۴به دوستی که ندارم ز کید دشمن باکوگر به تیغ بود در میان ما فاصل
15. ۱۵مرا و خار مغیلان به حال خود بگذارکه دل نمی‌رود ای ساربان ازین منزل
16. ۱۶شتر به جهد و جفا برنمی‌تواند خاستکه بار عشق تحمل نمی‌کند محمل
17. ۱۷به خون سعدی اگر تشنه‌ای حلالت بادکه در شریعت ما حکم نیست بر قاتل
18. ۱۸تو گوش هوش نکردی که دوش می‌گفتمز روزگار مخالف شکایتی با دل
19. ۱۹که آب حیرتم از سرگذشت و پای خلاصبه استعانت دستی توان کشید از گل
20. ۲۰چه گفت گفت ندانسته‌ای که هشیارانچه گفته‌اند که از مقبلان شوی مقبل
21. ۲۱تو آن نه‌ای که به هر در سرت فرو آیدنه جای همت عالیست پایهٔ نازل
22. ۲۲پناه می‌برم از جهل عالمی به خدایکه عالمست و به مقدار خویشتن جاهل
23. ۲۳نظر به عالم صورت مکن که طایفه‌ایبه چشم خلق عزیزند و در خدای خجل
24. ۲۴بلی درخت نشانند و دانه افشانندبه شرط آنکه ببینند مزرعی قابل
25. ۲۵به هیچ خلق نباید که قصه پردازیمگر به صاحب دیوان عالم عادل
26. ۲۶نه زان سبب که مکانی و منصبی داردبدین قدر نتوان گفت مرد را فاضل
27. ۲۷ازان سبب که دل و دست وی همی باشدچو ابر همه عالم به رحمتی شامل
28. ۲۸ز بس که اهل هنر را بزرگ کرد و نواختبسی نماند که هر ناقصی شود کامل
29. ۲۹مثال قطرهٔ باران ابر آذاریکه کرد هر صدفی را به لؤلؤی حامل
30. ۳۰سپهر منصب و تمکین علاء دولت و دینسحاب رأفت و باران رحمت وابل
31. ۳۱که در فضایل او جای حیرتست و وقوفکه مر کدام یکی را بیان کند قائل
32. ۳۲خبر به نقل شنیدیم و مخبرش دیدیمورای آنکه ازو نقل می‌کند ناقل
33. ۳۳کف کریم و عطای عمیم او نه عجبکه ذکر حاتم و امثال وی کند باطل
34. ۳۴به دست‌گیری افتادگان و محتاجانچنانکه دوست به دیدار دوست مستعجل
35. ۳۵چو رعب پایهٔ عالیش سایه اندازدبه رفق باز رود پیش دهشت و اجل
36. ۳۶امید هست که در عهد جود و انعامشچنان شود که منادی کنند بر سائل
37. ۳۷کدام سایه ازین موهبت شود محرومکه همچو بحر محیطست بر جهان سایل
38. ۳۸هزار سعدی اگر دایمش ثنا گویدهزار چندان مستوجبست و مستأهل
39. ۳۹به دور عدل تو ای نیک نام نیک انجامخدای راست بر افاق نعمتی طایل
40. ۴۰همین طریق نگه دار و خیر کن کامروزبه بوی رحمت فردا عمل کند عامل
41. ۴۱کسی که تخم نکارد چه دخل بردارد؟بپاش دانهٔ عاجل که برخوری آجل
42. ۴۲تو نیک‌بخت شوی در میان وگرنه بسستخدای عزوجل رزق خلق را کافل
43. ۴۳ثنای طال بقا هیچ فایدت نکندکه در مواجهه گویند راکب و راجل
44. ۴۴بلی ثنای جمیل آن بود که در خلوتدعای خیر کنندت چنانکه در محفل
45. ۴۵همیشه دولت و بختت رفیق باد و قرینمراد و مطلب دنیا و آخرت حاصل