1. ۱اگر مطالعه خواهد کسی بهشت برین رابیا مطالعه کن گو به نوبهار زمین را
2. ۲شگفت نیست گر از طین به در کند گل و نسرینهمانکه صورت آدم کند سلالهٔ طین را
3. ۳حکیم بار خدایی که صورت گل خنداندرون غنچه ببندد چو در مشیمه جنین را
4. ۴سزد که روی عبادت نهند بر در حکمشمصوری که تواند نگاشت نقش چنین را
5. ۵نعیم خطهٔ شیراز و لعبتان بهشتیز هر دریچه نگه کن که حور بینی و عین را
6. ۶گرفته راه تماشا بدیع چهره بتانیکه در مشاهده عاجز کنند بتگر چین را
7. ۷کمان ابرو ترکان به تیر غمزهٔ جادوگشاده بر دل عشاق مستمند کمین را
8. ۸هزار نالهٔ بیدل ز هر کنار برآیدچو پر کنند غلامان شاه، خانهٔ زین را
9. ۹به هم برآمده آب از نهیب باد بهاریمثال شاهد غضبان گره فکنده جبین را
10. ۱۰مگر شکوفه بخندید و بوی عطر برآمدکه ناله در چمن افتاد بلبلان حزین را
11. ۱۱بیار ساقی مجلس، بگوی مطرب مونسکه دیر شد که قرینان ندیده‌اند قرین را
12. ۱۲هزاردستان بر گل سخن سرای چو سعدیدعای صاحب عادل علاء دولت و دین را
13. ۱۳وزیر مشرق و مغرب امین مکه و یثربکه هیچ ملک ندارد چنو حفیظ و امین را
14. ۱۴جهان فضل و فتوت جمال دست وزارتکه زیر دست نشانده مقربان مکین را
15. ۱۵در آن حرم که نهندش چهار بالش حرمتجز آستان نرسد خواجگان صدرنشین را
16. ۱۶چو شیر رایت وی را کند صبا متحرکمجال حمله نماند ز هول شیر عرین را
17. ۱۷ملوک روی زمین را به استمالت و حکمتچنان مطیع و مسخر کند که ملک یمین را
18. ۱۸دیار دشمن وی را به منجنیق چه حاجتکه رعب او متزلزل کند بروج حصین را
19. ۱۹وزیر عالم و عادل به اتفاق افاضلپناه ملک بود پادشاه روی زمین را
20. ۲۰سنان دولت او دشمنان دولت و دین راچنان زند که سنان ستاره دیو لعین را
21. ۲۱به عهد ملک وی اندر نماند دست تطاولمگر سواعد سیمین و بازوان سمین را
22. ۲۲همیشه دست توقع گرفته دامن فضلشچو وامدار که دریابد آستین ضمین را
23. ۲۳شروح فکر من اندر بیان خاصیت اوتکلف است که حاجت به شرح نیست یقین را
24. ۲۴هلال اگر بنماید کسی بدیع نباشدچه حاجت است که بنمایم آفتاب مبین را
25. ۲۵در این حدیقه که بلبل زبان نطق نداردتو شوخ دیده مگس بین که برگرفت طنین را
26. ۲۶ایا رسیده به جایی کلاه گوشهٔ قدرتکه دست نیست بر آن پایه آسمان برین را
27. ۲۷گر اشتیاق نویسم به وصف راست نیایدچنان مرید محبم که تشنه ماء معین را
28. ۲۸به خاک پای تو ماند یمین غیر مکفرکزان زمان که بدانستم از یسار یمین را
29. ۲۹برای حاجت دنیا طمع به خلق نبندمکه تنگ چشم تحمل کند عذاب مهین را
30. ۳۰تو قدر فضل شناسی که اهل فضلی و دانششبه فروش چه داند بهای در ثمین را
31. ۳۱نگاهدار و معینت خدای بود که هرگزبه از خدای نبینی نگاهدار و معین را
32. ۳۲مضاجع پدرانت غریق باد به رحمتکه چون تو عاقل و هشیار پرورند بنین را
33. ۳۳در سخن به دو مصرع چنان لطیف ببندمکه شاید اهل معانی که ورد خود کند این را
34. ۳۴بخور ببخش که دنیا به هیچ کار نیایدجز آنکه پیش فرستند روز بازپسین را