1. ۱یکی را از مُلوک، کنیزکی چینی آوردند. خواست تا در حالتِ مستی با وی جمع آید. کنیزک ممانعت کرد. مَلِک در خشم رفت و مر او را به سیاهی بخشید که لبِ زِبَرینش از پَرّهِٔ بینی درگذشته بود و زیرینش به گریبان فرو هشته. هَیکلی که صَخْرالجِنّ از طلعتش بِرَمیدی و عَیْن‌القَطْر از بغلش بگندیدی.
2. ۲تو گویی تا قیامت زشت‌رویی بر او ختم است، و بر یوسف نِکویی
3. ۳چنان که ظریفان گفته‌اند:
4. ۴شخصی، نه چنان کَریه‌ْمنظر کز زشتیِ او خبر توان داد
5. ۵آن گه بغلی، نَعُوُذ بِاللّٰه مردار به آفتاب مرداد
6. ۶آورده‌اند که سیه را در آن مدت، نفس طالب بود و شهوت غالب؛ مِهرش بجنبید و مُهرش برداشت. بامدادان که مَلِک، کنیزک را جُست و نیافت، حکایت بگفتند. خشم گرفت و فرمود تا سیاه را با کنیزک استوار ببندند و از بام جوسق به قعر خندق در اندازند. یکی از وزرای نیک‌محضر روی شفاعت بر زمین نهاد و گفت: سیاه بیچاره را در این خطایی نیست که سایر بندگان و خدمتکاران به نوازش خداوندی مُتَعوِدند. گفت: اگر در مفاوضهٔ او شبی تأخیر کردی، چه شدی؟ که من او را افزون از قیمت کنیزک دلداری کردمی. گفت: ای خداوند روی زمین! نشنیده‌ای؟:
7. ۷تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسیدتو مپندار که از پیلِ دَمان اندیشد
8. ۸مُلْحِدِ گُرْسِنِه در خانهٔ خالی بر خوان عقل باور نکند، کز رمضان اندیشد
9. ۹مَلِک را این لَطیفه پسند آمد و گفت: اکنون سیاه تو را بخشیدم؛ کنیزک را چه کنم؟ گفت: کنیزک، سیاه را بخش که نیم‌خوردهٔ او، هم او را شاید.
10. ۱۰هرگز آن را به دوستی مپسند که رود جایِ ناپسندیده
11. ۱۱تشنه را دل نخواهد آبِ زُلالنیم‌خوردِ دهانِ گندیده