1. ۱یکی رفت و دینار از او صد هزارخلف برد صاحبدلی هوشیار
2. ۲نه چون ممسکان دست بر زر گرفتچو آزادگان دست از او بر گرفت
3. ۳ز درویش خالی نبودی درشمسافر به مهمانسرای اندرش
4. ۴دل خویش و بیگانه خرسند کردنه همچون پدر سیم و زر بند کرد
5. ۵ملامت‌کنی گفتش: ای باددست‌‌‌!به یک‌ره پریشان مکن هر‌چه هست
6. ۶به سالی توان خرمن اندوختنبه یک دم نه مَردی بوَد سوختن
7. ۷چو در تنگدستی نداری شکیبنگه‌دار وقت فراخی حسیب
8. ۸به دختر چه خوش گفت بانوی دهکه روز نوا برگ سختی بنه
9. ۹همه‌وقت بر دار مَشک و سبویکه پیوسته در ده روان نیست جوی
10. ۱۰به دنیا توان آخرت یافتنبه زر پنجه شیر بر تافتن
11. ۱۱به یک بار بر دوستان زر مپاشوز آسیب دشمن به اندیشه باش
12. ۱۲اگر تنگدستی مرو پیش یاروگر سیم داری بیا و بیار
13. ۱۳اگر روی بر خاک پایش نهیجوابت نگوید به دست تهی
14. ۱۴خداوند زر بر کنَد چشمِ دیوبه دام آوَرَد صخر جنی به ریو
15. ۱۵تهی‌دست در خوبرویان مپیچکه بی‌سیم مردم نیرزند هیچ
16. ۱۶به دست تهی بر نیاید امیدبه زر برکنی چشم دیو سپید
17. ۱۷وگر هرچه یابی به کف بر نهیکفت وقت حاجت بماند تهی
18. ۱۸گدایان به سعی تو هرگز قوینگردند، ترسم تو لاغر شوی
19. ۱۹چو منّاع خیر این حکایت بگفتز غیرت جوانمرد را رگ نخفت
20. ۲۰پراکنده‌دل گشت از آن عیب‌جویبر آشفت و گفت ای پراکنده‌گوی
21. ۲۱مرا دستگاهی که پیرامن استپدر گفت میراث جد من است
22. ۲۲نه ایشان به خست نگه داشتند‌؟به حسرت بمردند و بگذاشتند؟
23. ۲۳به دستم نیفتاد مال پدرکه بعد از من افتد به دست پسر
24. ۲۴همان به که امروز مردم خورندکه فردا پس از من به یغما برند
25. ۲۵خور و پوش و بخشای و راحت رساننگه می چه داری ز بهر کسان؟
26. ۲۶برند از جهان با خود اصحاب رایفرومایه ماند به حسرت بجای
27. ۲۷زر و نعمت اکنون بده کآنِ توستکه بعد از تو بیرون ز فرمان توست
28. ۲۸به دنیا توانی که عقبی خریبخر، جانِ من، ور نه حسرت بَری