1. ۱به نام خداوندِ جان‌آفرینحکیمِ سخن‌ در زبان‌آفرین
2. ۲خداوند بخشندهٔ دستگیرکریم خطابخش پوزش‌پذیر
3. ۳عزیزی که هر کز درش سر بتافتبه هر در که شد هیچ عزّت نیافت
4. ۴سر پادشاهان گردن‌فرازبه درگاه او بر زمینِ نیاز
5. ۵نه گردن‌کشان را بگیرد به فورنه عذرآوران را براند به جور
6. ۶وگر خشم گیرد ز کردارِ زشتچو بازآمدی ماجرا درنوشت
7. ۷اگر با پدر جنگ جوید کسیپدر بی‌گمان خشم گیرد بسی
8. ۸وگر خویش راضی نباشد ز خویشچو بیگانگانش براند ز پیش
9. ۹وگر بنده چابک نباشد به کارعزیزش ندارد خداوندگار
10. ۱۰وگر بر رفیقان نباشی شفیقبه فرسنگ بگریزد از تو رفیق
11. ۱۱وگر ترکِ خدمت کند لشکریشود شاهِ لشکرکُش از وی بری
12. ۱۲ولیکن خداوندِ بالا و پستبه عصیان، درِ رزق بر کس نبست
13. ۱۳دو کونش یکی قطره از بحرِ علمگنه بیند و پرده پوشد به حلم
14. ۱۴ادیمِ زمین، سفرهٔ عام اوستبر این خوان یغما چه دشمن چه دوست
15. ۱۵اگر بر جفاپیشه بشتافتیکه از دست قهرش امان یافتی؟
16. ۱۶بری ذاتش از تهمتِ ضد و جنسغنی، ملکش از طاعتِ جن و انس
17. ۱۷پرستارِ امرش همه چیز و کسبنی‌آدم و مرغ و مور و مگس
18. ۱۸چنان پهن خوان کرم گستردکه سیمرغ در قاف قسمت خورد
19. ۱۹لطیف کرم‌گستر کارسازکه دارای خَلق است و دانای راز
20. ۲۰مر او را رسد کبریا و منیکه ملکش قدیم است و ذاتش غنی
21. ۲۱یکی را به سر بر نهد تاج بختیکی را به خاک اندر آرد ز تخت
22. ۲۲کلاهِ سعادت یکی بر سرشگلیمِ شقاوت یکی در برش
23. ۲۳گلستان کند آتشی بر خلیلگروهی به آتش بَرَد ز آب نیل
24. ۲۴گر آن است، منشورِ احسان اوستور این است، توقیعِ فرمان اوست
25. ۲۵پسِ پرده بیند عمل‌های بدهم او پرده پوشد به آلای خَوْد
26. ۲۶به تهدید اگر برکشد تیغِ حکمبمانند کروبیان صُمّ و بکم
27. ۲۷وگر دردهد یک صلای کرمعزازیل گوید نصیبی برم
28. ۲۸به درگاهِ لطف و بزرگیش بربزرگان نهاده بزرگی ز سر
29. ۲۹فروماندگان را به رحمت قریبتضرع‌کنان را به دعوت مجیب
30. ۳۰بر احوالِ نابوده، علمش بصیربه اسرارِ ناگفته، لطفش خبیر
31. ۳۱به قدرت، نگهدارِ بالا و شیبخداوندِ دیوانِ روزِ حسیب
32. ۳۲نه مستغنی از طاعتش پشت کسنه بر حرف او جای انگشت کس
33. ۳۳قدیمی نکوکارِ نیکی‌ پسندبه کلک قضا در رحم نقش‌بند
34. ۳۴ز مشرق به مغرب مه و آفتابروان کرد و بنهاد گیتی بر آب
35. ۳۵زمین از تبِ لرزه آمد ستوهفروکوفت بر دامنش میخِ کوه
36. ۳۶دهد نطفه را صورتی چون پریکه کرده‌ست بر آب صورتگری؟
37. ۳۷نهد لعل و پیروزه در صلبِ سنگگل لعل در شاخ پیروزه‌ رنگ
38. ۳۸ز ابر افکند قطره‌ای سویِ یَمز صلب افکند نطفه‌ای در شکم
39. ۳۹از آن قطره لولوی لالا کندوز این، صورتی سروبالا کند
40. ۴۰بر او علم یک ذره پوشیده نیستکه پیدا و پنهان به نزدش یکی‌ست
41. ۴۱مهیاکنِ روزیِ مار و موراگر چند بی‌دست‌وپای‌اند و زور
42. ۴۲به امرش وجود از عدم نقش بستکه داند جز او کردن از نیست، هست؟
43. ۴۳دگر ره به کتمِ عدم در بردوز آنجا به صحرای محشر برد
44. ۴۴جهان مُتَّفِق بر الهیتشفرومانده از کُنهِ ماهیتش
45. ۴۵بشر ماورای جلالش نیافتبصر منتهای جمالش نیافت
46. ۴۶نه بر اوجِ ذاتش پرد مرغِ وهمنه در ذیلِ وصفش رسد دستِ فهم
47. ۴۷در این ورطه کشتی فرو شد هزارکه پیدا نشد تخته‌ای بر کنار
48. ۴۸چه شب‌ها نشستم در این سِیر، گمکه دِهشَت گرفت آستینم که قُم
49. ۴۹محیط است علم مَلِک بر بسیطقیاس تو بر وی نگردد محیط
50. ۵۰نه ادراک در کُنهِ ذاتش رسیدنه فکرت به غورِ صفاتش رسید
51. ۵۱توان در بلاغت به سَحبان رسیدنه در کُنهِ بی‌چون سُبحان رسید
52. ۵۲که خاصان در این ره فَرَس رانده‌اندبه لااحصیٖ از تک فرومانده‌اند
53. ۵۳نه هر جای مرکب توان تاختنکه جاها سپر باید انداختن
54. ۵۴وگر سالکی مَحرمِ راز گشتببندند بر وی در بازگشت
55. ۵۵کسی را در این بزم ساغر دهندکه داروی بیهوشی‌اش دَردهند
56. ۵۶یکی باز را دیده بردوخته‌ستیکی دیده‌ها باز و پر سوخته‌ست
57. ۵۷کسی ره سوی گنج قارون نَبُردوگر بُرد، ره باز بیرون نبرد
58. ۵۸بمردم در این موج دریای خونکز او کس نبرده‌ست کشتی برون
59. ۵۹اگر طالبی کاین زمین طی کنینخست اسبِ بازآمدن پی کنی
60. ۶۰تأمل در آیینهٔ دل کنیصفایی به‌تدریج حاصل کنی
61. ۶۱مگر بویی از عشق مستت کندطلبکارِ عهدِ الستت کند
62. ۶۲به پای طلب ره بدان جا بریوز آنجا به بالِ محبت پری
63. ۶۳بِدَرَّد یقین پرده‌های خیالنماند سراپرده إلّا جلال
64. ۶۴دگر مرکبِ عقل را پویه نیستعنانش بگیرد تَحَیَّر که بیست
65. ۶۵در این بحر جز مردِ راعی نرفتگم آن شد که دنبال داعی نرفت
66. ۶۶کسانی کز این راه برگشته‌اندبرفتند بسیار و سرگشته‌اند
67. ۶۷خلاف پیمبر کسی ره گزیدکه هرگز به منزل نخواهد رسید
68. ۶۸مپندار سعدی که راه صفاتوان رفت جز بر پی مصطفی