بهزودی…
دیوان اشعار
«پدر شعر فارسی» — قصاید، غزل و قطعات بازمانده
سدهی چهارم ق.
«بوی جوی مولیان آید همی، یاد یارِ مهربان آید همی»
در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
رودکی سمرقندی
رودکی سمرقندی
۲۴۴–۳۲۹ ق.بنج
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی بهنام بَنُج رودک در ناحیهٔ رودک (پنجکت در تاجیکستان امروزی) در نزدیکی نخشب و سمرقند به دنیا آمد. رودکی را نخستین شاعر بزرگ پارسیگوی و پدر شعر پارسی میدانند. وی در دربار امیر نصر سامانی بسیار محبوب شد و ثروت بسیاری به دست آورد، با این حال در سالهای پایانی عمر مورد بیمهری امیران قرار گرفته بود. او در اواخر عمر به زادگاهش بنجرود بازگشت و در همانجا به سال ۳۲۹ هجری (۹۴۱ میلادی) درگذشت.
کتابخانهی رودکی سمرقندی
۳ اثر — برای خواندنِ هر کدام روی کارتش بزن
جستجو در آثار رودکی سمرقندی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
رباعیات — ۳۸ اثر
۱
رباعی شمارهٔ ۱
در رهگذر باد چراغی که تو راست • ترسم که بمیرد از فراغی که تو راست
۲
رباعی شمارهٔ ۲
با آن که دلم از غم هجرت خون است • شادی به غمِ توام ز غم افزون است
۳
رباعی شمارهٔ ۳
جایی که گذرگاه دل محزونست • آن جا دو هزار نیزه بالا خون ست
۴
رباعی شمارهٔ ۴
دل خسته و بستهٔ مسلسل موییست • خون گشته و کُشتهٔ بتِ هندوییست
۵
رباعی شمارهٔ ۵
تقدیر، که بر کشتنت آزرم نداشت • بر حسن و جوانیت دلِ نرم نداشت
۶
رباعی شمارهٔ ۶
چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت • بر چهره هزار گل ز رازم بشکفت
۷
رباعی شمارهٔ ۷
... • ...
۸
رباعی شمارهٔ ۸
بی روی تو خورشید جهانسوز مباد • هم بی تو چراغ عالمافروز مباد
۹
رباعی شمارهٔ ۹
زلفش بکشی شب دراز اندازد • ور بگشایی چنگل باز اندازد
۱۰
رباعی شمارهٔ ۱۰
چون روز علم زند به نامت ماند • چون یک شبه شد ماه به جامت ماند
۱۱
رباعی شمارهٔ ۱۱
جز حادثه هرگز طلبم کس نکند • یک پرسش گرم جز تبم کس نکند
۱۲
رباعی شمارهٔ ۱۲
... • ...
۱۳
رباعی شمارهٔ ۱۳
نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود • حال من از اقبال تو فرخنده شود
۱۴
رباعی شمارهٔ ۱۴
آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر • ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
۱۵
رباعی شمارهٔ ۱۵
هان! تشنه جگر! مجوی زین باغ ثمر • بیدستانیست این ریاض به دو در
۱۶
رباعی شمارهٔ ۱۶
چون کُشته ببینیام، دو لب گشته فراز • از جان تهی این قالب فرسوده به آز
۱۷
رباعی شمارهٔ ۱۷
در جستن آن نگار پر کینه و جنگ • گشتیم سراپای جهان با دل تنگ
۱۸
رباعی شمارهٔ ۱۸
بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل • بی روی توام، نه عقل بر جاست، نه دل
۱۹
رباعی شمارهٔ ۱۹
واجب نبود به کس بر، افضال و کرم • واجب باشد هر آینه شکر نعم
۲۰
رباعی شمارهٔ ۲۰
یوسفرویی، کزو فغان کرد دلم • چون دستِ ...ن مصریان کرد دلم
دربارهی رودکی سمرقندی
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی بهنام بَنُج رودک در ناحیهٔ رودک (پنجکت در تاجیکستان امروزی) در نزدیکی نخشب و سمرقند به دنیا آمد. رودکی را نخستین شاعر بزرگ پارسیگوی و پدر شعر پارسی میدانند. وی در دربار امیر نصر سامانی بسیار محبوب شد و ثروت بسیاری به دست آورد، با این حال در سالهای پایانی عمر مورد بیمهری امیران قرار گرفته بود. او در اواخر عمر به زادگاهش بنجرود بازگشت و در همانجا به سال ۳۲۹ هجری (۹۴۱ میلادی) درگذشت.
۵۳۹
شعر در دیوان
۳۸
رباعیات
۱۲۹
قطعات
۱۹۵
مثنویات