1. ۱شه باز به حضرت رسید هینیکران مرا برنهید زین
2. ۲تا خوی کند از شرم او زمانچون طی کنم از نعل او زمین
3. ۳آباد بر این چرخ تیز گرداز نور سراپای او عجین
4. ۴هم زور چون شیرانش بر کتفهم موی چون گورانش بر سرین
5. ۵گر نیزه گذارد شهاب اودیوی فکند لعب او لعین
6. ۶ور حمله پذیرد سوار اوحصنی بودش پشت او حصین
7. ۷کرد آخر او هر نفس هزاربر صورت او خواند آفرین
8. ۸گر میل به جرمش به حق کندیعنی عوض کهرباست این
9. ۹پروانه که در جلوه بیندشبا پیرهن شمعی و سمین
10. ۱۰لبیک زند گوید ای فلکجان بازی من بین و شمع بین
11. ۱۱ای باد هوا ای براق جمای قاصد روم و رسول چین
12. ۱۲یکران من اندر سبق مگرچین حسدت بست بر جبین
13. ۱۳کز منظر او در گذر همیبر آب نشانی خطوک چین
14. ۱۴ایزد نه به از به بیافریداز رشک چرائی دژم چنین
15. ۱۵در خاک مکش خویشتن به خشمبر سنگ مزن خویشتن بکین
16. ۱۶خواهی که بیکران من رسیبر سایه یکران من نشین
17. ۱۷تا شاد فرود آردت چو منبر درگه سلطان داد و دین
18. ۱۸بوسعد سلیمان روزگارمسعود فریدون آ بین
19. ۱۹آن شاه که چشم فلک ندیددر خاتم شاهی چنو نگین
20. ۲۰وآن شیر که شمشیر حق نیافتدر مالش باطل چنو معین
21. ۲۱راحت ز درد عدل او به ملکچون بوی درآمد به یاسمین
22. ۲۲فترت بتف باس او ز شرعچون موم جدا شد ز انگبین
23. ۲۳صیت ملک و ذکر جم شنواین صوت زئیر آمد آن طنین
24. ۲۴عرض شه و جرم فلک نگراین نفس نفیس آمد آن مهین
25. ۲۵یک پنجه نیارد برون فلکچون پنجه رادیش ز آستین
26. ۲۶با همت او آشنا شودپیش از حرکت قالب جنین
27. ۲۷عزمش که بتابد به کف کندملکی و نباشد بدان ضنین
28. ۲۸رمحش که بیازد فرو خوردخلقی و نگردد بدان به طین
29. ۲۹بیلک به کمانش به جان خصمچون . . .ـین
30. ۳۰شعله ز حسامش در آب غرقچون برق بایما دهد دفین
31. ۳۱شاها ملکا از گمان تورخشنده بود گوهر یقین
32. ۳۲در خلد با عزاز پروردتکبیر غزات تو حور عین
33. ۳۳هر قول نه قولی است چون بیانتآحاد . . .ـین
34. ۳۴هر بحر نه بحری است چون ذلتقیفال . . . از وتین
35. ۳۵تا طعمه بازان شود تذروتا سکنه شیران بود عرین
36. ۳۶باد اختر سلطان تو مضئیباد آیت برهان تو مبین
37. ۳۷با دولت تو ناصحت رفیقبا طالع تو مادحت قرین
38. ۳۸بر درگه حق شأن تو بزرگدر نصرت دین رأی تو رزین